༄༅། །གྲུབ་པའི་མཐའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་
ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།།
Precious Garland of Tenets
དཀར་ཆག
མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་བ་སོགས།………………………………………..…….…….….3
རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ།…………………………………………..…..…...5
རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ།………………………………………………8
བྱེ་བྲག་པ་དང་རིག་པ་ཅན་པ།…………………………………………………………………………..9
གྲངས་ཅན་པ།…………………………………………………………………………………..……...11
དཔྱོད་པ་བ།…………………………………………………………………………………….………15
གཅེར་བུ་བ།……………………………………………………………………………………………16
རྒྱང་འཕེན་པ།………………………………………………………………………………………….18
རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ།…………………………………………………...20
བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག…………………………………………………………………..24
མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག
སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག
དབུ་མ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག
གྲུབ་མཐའ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བའི་ཚིག་དོན་གནད་ཆེ་བའི་རིགས་ཀྱི་མཆན་འགྲེལ་ཐོར་བུ།
ས་བཅད་དང་པོ།
མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་བ་སོགས།
༄། །རྨད་བྱུང་ཚོགས་གཉིས་(2)གངས་ཀྱི་རི་བོ་སྙིང་རྗེའི་(3)དྲོད་ཀྱིས་བཞུས་པའི་རྒྱུན། །
ལྷུན་གྲུབ་(4)ཆོས་སྐུའི་(5)འཛིན་མར་(6)ཡོངས་འཁྱིལ་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་བཞིའི་(7)ཆུ་ཀླུང་འགྱེད། །
འཕྲིན་ལས་(8)རླབས་ཕྲེང་གནམ་དུ་རྐྱོང་བས་མུ་སྟེགས་(9)བྱིས་པ་(10)སྐྲག་བྱེད་པ། །
རྒྱལ་སྲས་(11)གདེངས་ཅན་(12)བྱེ་བའི་འཇུག་ངོགས་ཐུབ་དབང་(13)མ་དྲོས་མཚོ་(14)ཆེན་རྒྱལ། །
(Obeisance)
The snowy mountain of (Bduddha’s) two marvelous collections of
merit and wisdom was melted by the warmth of his compassion.
The stream gathered in a circle on the earth of the spontaneous
Truth Body and split into the rivers of the four schools of tenets.
The successive waves of his deeds extended into space, and the
childlike Forders were frightened.
May the chief of Sudbduers, the great lake Mansosarowar, the
harbor of millions of Conqueror Children who are hooded dragons, prevail.
རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་ཚབ་(15)མི་ཕམ་མགོན་པོ་(16)དང༌། །རྒྱལ་བའི་མཁྱེན་རབ་གཅིག་བསྡུས་འཇམ་པའི་དབྱངས(17)། །
རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་(18)ཀླུ་སྒྲུབ་(19)ཐོགས་མེད་(20)ཞབས། །རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་(21)ཡབ་སྲས་(22)བཅས་ལ་འདུད། །
Obeisance to the regent of the Conqueror, the undaunted protector,
To the union of all the wisdom of the Conquerors, Manjughosha,
To the honorable Nagarjuna and Asanga who were prophesied by the
Conqueror,
Dzong-ka-ba and his spiritual sons, Gyel-tsap and Kay-drup.
གང་ཞིག་རྟོགས་ན་ཕྱི་དང་ནང་གི་བསྟན་པའི་ཁྱད་པར་(23)ཀུན་མཐོང་ཞིང༌། །
རབ་འབྱམས་(24)མཁས་པའི་མདུན་ས་དག་ཏུ་སྨྲ་བ་མཆོག་གི་བརྟུལ་ཞུགས་(25)འཛིན། །
ངོ་མཚར་གྲགས་པའི་བ་དན་(26)དཀར་པོ་གཟུར་གནས་(27)སྐྱེ་བོས་བསྒྲེང་བྱེད་པར།
།
རང་གཞན་གྲུབ་མཐའི་དེ་ཉིད་(28)འབྱེད་ལ་མཁས་པ་སུ་ཞིག་བརྩོན་པ་འདོར།
།
(Promise
of Composition and Exhortation to listen)
If a presentation of tenets is understood, one sees all the
different attributes of the outer and inner teachings
And takes on the aspect of the best of propounders among countless
scholars.
What wise person would cast aside the effort to differentiate the
principles of our own and others’ tenets,
A white banner, known to be marvelous, raised by an unbiased
being!
དེ་ཕྱིར་དམ་པའི་(29)ལེགས་བཤད་ཀུན་བསྡུས་ནས། །རང་དང་སྐལ་བ་མཉམ་རྣམས་རྗེས་གཟུང་ཕྱིར།
།
གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྡུས་བརྗོད་པར་བྱ།
།བློ་གསལ་དོན་གཉེར་ལྡན་རྣམས་གུས་པས་ཉོན། །
Therefore, condensing all the good explanations of excellent
beings,
I will briefly put forth a presentation of tenets
In order to provide for those whose lot is similar to mine.
Those who seek clear understanding should listen respectfully.
དེ་ཡང་ཚེ་འདིའི་རྙེད་པ་(30)དང༌། བཀུར་སྟི(31)། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་(32)ལ་མི་བལྟ་ཞིང་སྙིང་ནས་གྲོལ་བ་(33)དོན་དུ་གཉེར་བའི་གང་ཟག་(34)གིས་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་(35)རྣམ་པར་དག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཐབས་ལ་འབད་དགོས་ཏེ།
ཟབ་མོའི་ལྟ་བ་(36)དང་བྲལ་ན་བྱམས་པ་(37)དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་(38)ལ་ཇི་ཙམ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བ་(39)དྲུང་ནས་འབྱིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།
།
Moreover, persons who are not looking for material goods and
respect in this life, nor for poetry, but who seek liberation from the depths
of their hearts must work at the means of understanding the correct view of
selflessness. For, no matter how much you have internalized love, compassion,
and the altruistic aspiration to enlightenment, if you are without the profound
view of selflessness, you are unable to remove the root of suffering.
དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྗེ་བཙུན་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས།
གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་(40)མི་ལྡན་ན། །ངེས་འབྱུང་(41)བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གོམས་བྱས་ཀྱང༌། །སྲིད་པའི་རྩ་བ་(42)གཅོད་པར་མི་ནུས་པས། །དེ་ཕྱིར་རྟེན་འབྲེལ་(43)རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་འབད། །ཅེས་སོ།
།
The foremost venerable great Dzong-ka-ba says (in his Three
Principal Aspects of the Path):
If you do not have the wisdom realizing
the way things are,
Even though you have developed the
thought definitely to leave cyclice existence
As well as the altruistic intention,
the root of cyclic existence cannot be cut.
Therefore, work at the means of
realizing dependent-arising.
དེས་ན་ལྟ་བའི་གོལ་ས་(44)སྤང་བ་དང༌། བདག་མེད་ཕྲ་རགས་(45)ཀྱི་རིམ་པ་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས།
སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །
Hence, in order to remove faulty views and to delineate the
gradation of coarse and subtle selflessnesses, I will give a brief explanation
of our own and others’ presentations of tenets. This explanation has two parts:
a general teachings and a detailed explanation.
ས་བཅད་གཉིས་པ།
རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ།
Tenets in General
Our own and others’ Tenets in General
དང་པོ་ནི། གྲུབ་མཐའ་(46)ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་རང་བཟོ་མ་ཡིན་ཏེ།
སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ལུང་(47)ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར།
ཇི་སྐད་དུ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་(48)ལས། ང་ཡི་ཆོས་(49)ཚུལ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །བསྟན་པ་(50)དང་ནི་གྲུབ་མཐའ་འོ། །བྱིས་པ་(51)རྣམས་ལ་བསྟན་པ་བཤད། །རྣལ་འབྱོར་པ་(52)ལ་གྲུབ་མཐའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ།
།
The expression “tenet” is not my own
fabrication because it was memtioned in Buddha’s scriptures. The Descent into
Lanka Sutra says:
My doctrine has two modes,
Advice and tenets.
To children I speak advice
And to yogis, tenets.
དེ་ཡང་གང་ཟག་ལ་དབྱེ་ན། གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་(53)དང༌། གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་(54)བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་ལུགས་ལ་མ་སྦྱངས་པར་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པའོ།
།
Further, there are two types of persons: those
whose minds have not been affected by tenets and those whose minds have been
affected by tenets. Those whose minds have not been affected by tenets seek
only the pleasures of this life with an innate awareness that, since they have
never studied a systematic presentation, neither investigates or analyses.
གཉིས་པ་ནི། གཞུང་ལུགས་ལ་སྦྱངས་ཏེ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་(55)གྱི་རྣམ་གཞག་རང་གི་བློ་ངོར་གྲུབ་པའི་ཚུལ་ལུང་དང་རིགས་པའི་ལམ་ནས་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་སྟེ།
Those whose minds have been affected by tenets have studied some
system such that within citing scripture and reasoning that they propound a way
of establishing a presentation of the three – basses, paths, and fruits – which
is established for the perspective of their own understanding (though not
necessarily true in fact).
གྲུབ་མཐའི་(56)སྒྲ་བཤད་ཀྱང༌། འགྲེལ་བཤད་ཚིག་གསལ་(57)ལས། གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། རིགས་པའི་ལུང་གིས་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་རང་གི་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ནི།
དེ་ལས་ཕར་ཡང་འགྲོ་བ་མེད་པས་ན་མཐའོ། །
Furthermore, the etymology for tenet is as follows. Dharmamitra’s Clear Words, A Commentary on
(Maitreya’s) Ornament for Clear Realization says:
Tenet (established conclusion)
signifies one’s own established assertion within being demonstrated by
reasoning and scripture. Because one will not pass beyond this assertion, it is
a conclusion.
ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ལུང་རིགས་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐག་བཅད་ཅིང་གྲུབ་པའམ་དམ་བཅས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་རང་གི་བློ་ངོར་ཚུལ་དེ་ལས་གཞན་དུ་འདོད་པ་མེད་པས་ན།
གྲུབ་པའི་མཐའ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།
Tenet (literally, an established conclusion) is a
thesis decided upon and established in reliance upon scripture and / or
reasoning and which, from the perspective one’s mind, will not be forsaken for
something else.
དེ་ལ་དབྱེ་ན་གཉིས། ཕྱི་རོལ་པ་(58)དང༌། ནང་པའོ(59)། །ཕྱི་པ་དང་ནང་པ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་(60)ཡོད་དེ། སྙིང་ཐག་པ་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་(61)ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་(62)གང་ཟག་དེ་ནང་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བློ་མི་གཏོད་པར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་(63)ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་དེ་ཕྱི་རོལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
Schools of
tenets are divided into two types, Outsider and Insider.There is a difference
between more outsiders and insiders because a person who go for refuge to the
Three Jewels from the depths of their hearts are insiders, and a person who go
for refuge from the depths of their hearts to a god of the transient world
without turning their minds toward the Three Jewels are outsiders.
ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ཁྱད་པར་(64)ཡང་ཡོད་དེ། སྟོན་པ་(65)བསྟན་པ་(66)ལྟ་བ་(67)གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཕྱིར།
དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རང་སྡེ་རྣམས་ནི་སྟོན་པ་སྐྱོན་ཀུན་ཟད་ཅིང་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ་དང༌། བསྟན་པ་སེམས་ཅན་ལ་འཚེ་བ་མེད་པ་དང༌།
ལྟ་བ་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་(68)གིས་སྟོང་བར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང༌།
Also, there is a difference between outsider and
insider proponents of tenets because they differ from three points of view: teacher,
teaching, and view. Our own Buddhist schools have three distinguishing traits:
1. They
have a teacher who has extinguished all faults and completed all good
qualities.
2. Their
teachings are not harmful to any sentient being.
3. They
assrt the view that the self is empty of being permanent, unitary, and
independent.
གཞན་སྡེ་རྣམས་ནི། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་སྟོན་པ་སྐྱོན་དང་བཅས་ཤིང་ཡོན་ཏན་མ་རྫོགས་པ་དང༌།
བསྟན་པ་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་ཅིང་འཚེ་བ་དང༌། ལྟ་བ་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་ཏུ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར།
Others’ schools possess three distinguishing traits
that are the opposite of those:
1. Their
teachings have faults and have not completed their good qualities.
2. They
have teachings that harm and injure sentient beings.
3. They
assert the view that a permanent, unitary, independent self does exist.
ས་བཅད་གསུམ་པ།
རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ།
༈ གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ།
རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པའོ། །
ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ།
A Short Explanation of Non-Buddhist Tenets
དང་པོ་ནི། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ནང་ཚན་གང་ཞིག དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྟོན་པ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་དེ།
ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད།
The definition of a proponent of outsiders’ tenets
is: a person who is a proponent of tenets, does not go for refuge to the Three
Jewels, and asserts that there is a (perfect) teacher other than the Three
Jewels.
དེ་ལ་དབྱེ་ན(69)། མཐའ་ཡས་ཀྱང་བསྡུ་ན། ཁྱབ་འཇུག་པ(70)། དབང་ཕྱུག་པ(71)། རྒྱལ་བ་པ(72)། སེར་སྐྱ་བ(73)། ཕུར་བུ་པ་(74)དང་ལྔ་ལ་རྟོག་གེ་(75)སྡེ་ལྔར་(76)གྲགས་ཤིང༌། རྩ་བའི་སྡེ་དྲུག་(77)ཏུ་ཡང་བཤད་དེ། བྱེ་བྲག་པ་དང༌།
རིག་པ་ཅན་པ་དང༌། གྲངས་ཅན་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་བ་དང༌། གཅེར་བུ་པ་དང༌། རྒྱང་འཕེན་པ་རྣམས་སོ།
།དེ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་ལྔ་ནི་རྟག་པར་ལྟ་བ་(78)དང༌། ཕྱི་མ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བ་(79)ཡིན་ནོ། །
There are endless divisions of outsiders; briefly,
however, they are widely known to consist of five schools of philosopher –
Vaishnava, Aishvara, Jaina, Kapila(Samkhya), and Barhaspatya(Charvaka). They
are also set forth as the six fundamental schools, Vaisheshika, Naiyayika,
Samkhya, Mimamsaka, Nirgrantha(Jaina), and Lokayata(Charvaka). The first five
of these hold views of eternalism and the last holds a view of nihilism.
1 བྱེ་བྲག་པ་དང་རིག་པ་ཅན་པ།
Vaisheshika and Naiyayika
དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་པ་(80)དང་རིག་པ་ཅན་པ་(81)གཉིས་ནི་རིམ་བཞིན་དྲང་སྲོང་གཟེགས་ཟན་(82)དང༌། བྲམ་ཟེ་རྐང་མིག་(83)གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། འདི་གཉིས་ལ་ནང་གསེས་ཀྱི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་མི་མཐུན་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཀྱང་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྤྱི་ལ་མི་འདྲ་བ་མེད་དོ།
།དེ་ཡང་བྱེ་རིག་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་(84)ཐམས་ཅད་ཚིག་དོན་དྲུག་(85)ཏུ་འདུས་པར་འདོད་ལ།
The Vaisheshikas(Particularists) and the Naiyayikas(Logicians) are
followers of the sage Kanada and the Brahmana Akshipada respectively. Although
these two schools differ a little in the features of some of their assertions,
their general tenets do not differ. Both the Vaisheshikas and the Naiyayikas
assert that all objects of knowledge (i.e., all phenomena) are included among
six categories of existents.
ཁྲུས་(86)དང༌། དབང་བསྐུར་བ་(87)དང༌། སྨྱུང་གནས་(88)དང༌། མཆོད་སྦྱིན་(89)དང༌། སྦྱིན་སྲེག་(90)ལ་སོགས་པ་ཐར་ལམ་(91)དུ་ཁས་ལེན་ཞིང༌།
They assert that ablutions, initiations, fast,
sacrifice, burnt offering, and so forth are the paths of liberation.
ནམ་ཞིག་བླ་མའི་མན་ངག་(92)ལས་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་(93)ཏེ་བདག་(94)དབང་སོགས་རྣམས་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཤེས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་(95)ཞིང་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་གི་དོན་རང་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ན།
བདག་ནི་ཁྱད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་བྱེད་པ་མེད་པར་ཤེས་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ(96)འི་ལས་གང་ཡང་གསོག་པར་མི་བྱེད།
Through having meditatively cultivated yoga in
accordance with the quintessential instructions of a guru, yogis come to know
the self as a factuality other than the senses and so forth and thereby see
reality, understanding the nature of the six categories of existents. At that
time, they know the self to be an all-pervasive entity but lacking activity.
They do not accumulate any virtuous or non-virtuous actions or the
predispositions those establish.
ལས་གསར་པ་མ་བསགས་ཤིང་རྙིང་པ་ཟད་པས་སླར་བླངས་པའི་ལུས་དང༌།
དབང་པོ་དང༌། བློ་(97)དང༌། བདེ་སྡུག(98) འདོད་སྡང་(99)སོགས་བདག་དང་བྲལ་ཞིང་གསར་པའི་ལུས་དང་དབང་པོ་མ་བླངས་པས་བུད་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་ཆད་དེ་བདག་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པ་(100)ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །
Because they do
not accumulate new actions and extinguish old ones, the self separates from the
body, senses, awareness, pleasure, pain, desire, hatred, and so forth, and does
not assume a new body and senses. Thereby, the continuum of births is severed
like a fire that has consumed its fuel. When the self is alone (without any of
its nine qualities – desire, hatred, effort, pleasure, pain, consciousness,
virture, non-virtue, and activity) – this is said to be the attainment of
liberation.
2 གྲངས་ཅན་པ།
Samkhya
གྲངས་ཅན་པ་(101)ནི། དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ(102)འི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ(103)ར་གྲངས་ངེས་པར་འདོད་ལ།
The samkhyas
(Enumerators) are followers of the sage Kapila. They assert that all objects of
knowledge are enumerated in twenty-five categories.
དེ་ཡང་བདག་(104)དང༌། གཙོ་བོ་(105)དང༌། ཆེན་པོ་(106)དང༌། ང་རྒྱལ་(107)དང༌། དེ་ཙམ་ལྔ་དང༌། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང༌།
འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའོ། །
The twenty-five
categories are the self, principal, the great one, I-principle, five subtle
objects, eleven faculties, and five elements.
དེ་ཙམ་ལྔ་ནི། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལྔའོ།
།
The five sublte objects are visible forms, sounds, odors, tastes,
and tangible objects.
དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་ནི། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌།
ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ(108)འོ། །
The eleven faculties are the five mental faculties, the five
action faculties, and intellectual faculties.
བློའི་དབང་པོ་(109)ལྔ་ནི། མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌།
སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། པགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་སོ། །
The five mental faculties are those of eye, ear, nose, tongue, and
skin.
ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་(110)ལྔ་ནི། ངག་དང༌། ལག་པ་དང༌།
རྐང་པ་དང༌། རྐུབ་དང༌། འདོམས་(111)རྣམས་སོ། །
The five action faculties are speech, arms, legs, anus, and
genitalia.
འབྱུང་བ་ལྔ་ནི། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་རྣམས་སོ།
།
The five
elements are earth, water, fire, wind, and space.
དེ་དག་ལས་སྐྱེས་བུ་ནི་ཤེས་པ་དང༌།
ལྷག་མ་ཉེར་བཞི་འདུས་བསག་(112)ཡིན་པས་བེམ་པོ(113)ར་འདོད་ལ། གཙོ་བོ་དང༌། སྐྱེས་བུ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་(114)དང༌། གཞན་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ(115)ར་འདོད་དོ། །
From among
these twenty-five categories, the person or self is asserted to be (just) consciousness
(because it is not an aggregation of particle). The remaining twenty-four are
asserted to be matter because they are aggregations (of particles). The person
and the principle (or fundamental nature) are ultimate truths (because they are
non-manifest objects of knowledge). The others are asserted to be conventional
truths.
དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ།
རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ། འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་མུ་དང་བཞི་ཡོད་དེ།
དང་པོ་ནི། སྤྱི་གཙོ་བོ་དང༌། གཉིས་པ་ནི། བློ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བདུན་དང༌།
གསུམ་པ་ནི་ལྷག་མ་བཅུ་དྲུག་དང༌། བཞི་པ་ནི། སྐྱེས་བུའོ། །
Furthermore, these twenty-five categories are included in only
four types: that which is a cause but not an effect; that which is both a cause
and an effect; that which is an effect but not a cause; and that which is
neither a cause nor an effect.The fundamental nature is a cause but not an
effect. The intellect, the I-principle, and the five subtle objects are both
causes and effects. The remaining sixteen (the eleven faculties and the five
elements) are effects but not causes. The person is neither a cause nor an
effect.
དེ་ཡང་དབང་ཕྱུག་ནག་པོའི་རྒྱུད་(116)ལས། རྩ་བའི་རང་བཞིན་(117)རྣམ་པར་འགྱུར་(118)མིན་ལ། ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་ཞིང་།
བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ།
།
Moreover, this
is as is explained in Ishvarakrsna’s Tantra:
The fundamental nature is not a transformation.
The seven – the great one and so forth – are natures and
transformations.
Sixteen are transformations.
The person is not a nature and not a transformation.
དེ་ཡང་རྩ་བའི་རང་བཞིན་དང༌།
སྤྱི་དང༌། གཙོ་བོ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཡིན་ཞིང་ཁྱད་པར་ཆོས་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་བྱ་(119)ཞིག་ལ་འདོད་དོ། །
Fundamental
nature, general principal, and principal are synonyms. The fundamental nature
is asserted to be an object of knowledge that possesses six distinguishing
characteristics.
སྐྱེས་བུ་དང༌། བདག་དང༌། ཤེས་པ་དང༌།
རིག་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །
Person, self, consciousness, and basic mind are mutually inclusive
and synonymous.
ལྷག་མ་ཉེར་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་ཚུལ་(120)ནི། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་དེས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་འདོད་པ་སྐྱེས་པ་ན།
རྩ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་སྤྲུལ་པར་བྱེད་དོ། །
The mode of production of the remaining twenty-three is the
following. Whenever the person generates a desire to enjoy objects, the
fundamental nature (recognizes this desire, unitites with the person, and)
creates manifestations such as sounds.
དེ་ཡང་གཙོ་བོ་ལས་ཆེན་པོ་འབྱུང་ལ།
བློ་དང་ཆེན་པོ་ནི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ནི་ཕྱི་ནས་ཡུལ་དང༌། ནང་ནས་སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བའི་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་འདོད་དེ།
The great one arises from the principal (i.e., the fundamental
nature). Intellect and great one are synonyms. The intellect is considered to
be like a two-sided mirror which reflects the images of objects from the
outside and the image of the person from the inside.
དེ་ལས་ང་རྒྱལ་སྐྱེ་ཞིང༌། ང་རྒྱལ་ལ་དབྱེ་ན།
རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་(121)དང༌། སྙིང་སྟོབས་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་(122)དང༌། མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་(123)ཏེ་གསུམ་མོ། །
From the intellect, the I-principle is produced; it has three
divisions: the activity dominated I-principle, the lightness dominated
I-principle, and the darkness dominated I-principle.
དང་པོ་ལས་དེ་ཙམ་ལྔ་སྐྱེ་ཞིང༌།
དེ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་སྐྱེའོ། །གཉིས་པ་ལས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་སྐྱེའོ། །གསུམ་པ་ནི། ང་རྒྱལ་གཞན་གཉིས་ཀ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ།
།
From the first (the activity dominated I-principle) the five
subtle objects are produced, and the five elements are produced from tehse.
From the second (the lightness dominated I-principle) theeleven faculties are
produced. The third (the darkness dominated I-principle) is said to be the
motivator of the other two.
དེ་ཡང་ལོང་བ་རྐང་ཅན་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དང༌།
ཞ་བོ་མིག་ཅན་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཏེ།
རྣམ་འགྱུར་རྣམས་རྩ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་ཚུལ་མ་ཤེས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་འདོད་དོ།
།
The Samkhyas assert that one cycles in cyclic existence through
the force of ignorance that mistakes the fundamental nature, which is like a
blind man with good legs, and the person, which is like a cripple with good
eyesighted, to be one and thereupon does not understand that transformations
are manifested by the fundamental nature.
ནམ་ཞིག་བླ་མས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་མན་ངག་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་འགྱུར་འདི་དག་རང་བཞིན་གྱི་སྤྲུལ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་ངེས་ཤེས་ལྷག་པར་སྐྱེས་པ་ན།
རིམ་གྱིས་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་(124)ལ་བརྟེན་ནས་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་ཤེས་(125)བསྐྱེད་དེ།
When in dependence on hearing the quintessential instructions of a
guru, one fully generates definite knowledge that the transformations are only
manifestations of the fundamental nature, one gradually separates from
attachment to objects. At that tme, through relying on the concentrations, the
clairvoyance of the divine eye is generated.
མངོན་ཤེས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་ལ་བལྟས་པ་ན་གཙོ་བོ་དེ་གཞན་གྱི་བུད་མེད་ལྟར་ངོ་ཚ་བས་སྐྱེངས་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཉེ་བར་བསྡུས་ཏེ།
རང་བཞིན་ཡན་གར་བར་གནས་ཤིང༌། དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་བློ་ངོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་(126)ཐམས་ཅད་ལོག་སྟེ། སྐྱེས་བུས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་ཅིང་བྱེད་པ་མེད་པར་གནས་པ་དེའི་ཚེ་ཐར་པ་(127)ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་དོ།
།
The fundamental nature, when it is seen by this clairvoyant
consciousness, is flushed with shame like another’s wife (that is, like a
mistress when seen by the wife); it gathers its transformations (and
disappears). The fundamental nature then dwells alone (separate from the self)
with the result that all appearances of conventional phenomena disappear for
the mind of the yogi. The person then abides without enjoying objects and
without action; at that time, liberation is attained.
3 དཔྱོད་པ་བ།
Mimamsaka
དཔྱོད་པ་པ་(128)ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ(129)འི་རྗེས་སུ་འབྲངས་བ་སྟེ་རིག་བྱེད་(130)ལ་གང་སྣང་བ་ནི་རང་བྱུང་ཡིན་ཏེ།
དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་(131)ཡིན་ནོ་ཞེས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་མཆོད་སྦྱིན་(132)ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་མཐོ་རིས་(133)ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་ལ།
The Mimamsakas
(Analyzers or Ritualists) are followers of Jaimin. They maintain that whatever
appears in the Vedas is self-produced (because the Vedas were not made by
anyone). They make the exaggeration that what appears in the Vedas is reality,
and, thereupon, they assert that sacrifices and so forth (which are revealed in
the Vedas) are the only way to attain a high condition of life (in the future).
དེ་ནི་ངན་སོང་(134)ལས་གྲོལ་བའི་ཐར་པ་(135)ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཐར་པ་ནི་མེད་དོ།
།དྲི་མ་(136)སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང༌།
ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་མེད་(137)དེ། ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བདེན་པའི་ངག་ཀྱང་མེད་(138)དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །
This high
condition of life is asserted to be liberation only from bad transmigrations
(not liberation from all transmigrations in cyclic existence). Moreover, there
is no liberation that extinguishes all suffering; this is because defilements
subsist in the nature of the mind (and, therefore, to eliminate defilements
would be to eliminate the mind). Also, there is no omniscience because objects
of knowledge are limitless. Hence, the Mimsakas also propound that there is no
true speech (of reasons; only the Vedas are true).
4 གཅེར་བུ་བ།
Nirgrantha
གཅེར་བུ་པ་(139)ནི། རྒྱལ་བ་དམ་པ(140)འི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་སྟེ།
ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དོན་དགུ(141)ར་འདུས་པར་འདོད་དེ།
སྲོག་(142)དང༌། ཟག་པ་དང༌། སྡོམ་པ་དང༌། ངེས་པར་རྒ་བ་དང༌། འཆི་བ་དང་།
ལས་དང༌། སྡིག་པ་དང༌།
བསོད་ནམས་དང་ཐར་པ་རྣམས་སོ། །
The Nirgranthas
(Jainas) are followers of Rshabha Jina. They assert that all objects of
knowledge are included in nine categories: life, conteamination, restraint,
wearing down, bond, action, sin, merit, and liberation.
དེ་ལ་སྲོག་ནི་བདག་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ཚད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ངོ་བོ་རྟག་ལ་གནས་སྐབས་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ།
།
Life is self; it is the same size as a person’s body. Its nature
is such that its entity is permanent, but its states are impermanent.
ཟག་པ་ནི། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ཡིན་ཏེ།
དེའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་ཟག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར།
Contamination is virtuous or non-virtuous action because on
account of actions one falls into cyclic existence.
སྡོམ་པ་ནི་ཟག་པ་འགོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ།
ལས་གསར་དུ་མི་གསོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །
Restraint is what ceases contaminations because (on account of it)
actions are not newly accumulated.
ངེས་པར་རྒ་བ་ནི་སྐོམ་མི་འཐུང་བ་དང༌།
ལུས་གདུང་བ་ལ་སོགས་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྔོན་བསགས་པའི་ལས་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། །
Wearing down is exhaustion of previously accumulated actions
(i.e., karmic matter) by way of asceticism, such as not drinking liquids,
physical hardships, and so forth.
འཆིང་བ་ནི་ལོག་པར་ལྟའོ། །ལས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ།
ཕྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་(143)དང༌། མིང་(144)དང༌། རུས་(145)དང༌།
ཚེ(146)འོ། ། སྡིག་པ་ནི་ཆོས་མིན་པའོ། །བསོད་ནམས་ནི་ཆོས་སོ། །
A bond is a
wrong view. Actions are of four types: (the determiners of the general)
experience in a later life, of name, of lineage, and of life-span. Sin is
non-virtue. Merit is virtue.
ཐར་པ་(147)ནི་ལུས་གཅེར་བུ་དང༌། ངག་མི་སྨྲ་བ་དང༌།
མེ་ལྔ་ལ་བརྟེན་པ་(148)ལ་སོགས་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔར་བྱས་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ཟད་ཅིང༌།
ལས་གསར་དུ་མ་བསགས་པས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ན་འདུག་པའི་གནས། འཇིག་རྟེན་འདུས་པ་(149)ཞེས་བྱ་བའི་གདུགས་དཀར་པོ་གྱེན་ལ་བསླངས་བ་ལྟ་བུ་ཞོའམ་ཀུ་མུ་ཏ་ལྟར་དཀར་བ།
ཚད་དཔག་ཚད་(150)འབུམ་ཕྲག་ཞེ་ལྔ་ཡོད་པ། སྲོག་ཡོད་པས་དངོས་པོ་ཡིན་ཞིང༌།
འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེར་འགྲོ་སྟེ། གནས་དེ་ལ་ནི་ཐར་པ་ཞེས་བྱའོ།
།
Liberation is
the following: By resorting to deeds of asceticism such as going naked, not
speaking, the five fires (fires in front, back, on both sides, and the sun
above) and so forth, all previous actions ( accretions of karmic material) are
consumed (and liberation, a state that lacks all contaminations of good and bad
actions, is attained). Because actions are not newly accumulated, one goes to a
place that is at the top of all worlds, called Consummation of the Worlds. It
is like a white umbrella held upside down, white like yogurt and the esculent
white water lifly, the size of four million five hundred thousand yojanas.
Because this place has life, it is a thing; because it is free from cyclic
existence, it is also a non-thing. This place is called liberation.
དེ་སྐད་དུ་རྒྱལ་བ་དམ་པས། ཁ་བ་རྒྱ་སྤོས་མེ་ཏོག་དང༌།
།བ་ཞོ་བ་མོ་མུ་ཏིག་མདོག །གདུགས་དཀར་བཟུང་བའི་དབྱིབས་འདྲ་བ། །ཐར་པ་ཡིན་པར་རྒྱལ་བས་བཤད།
།ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །
Rshabha Jina
said:
Jina explains that liberation
Has the color of snow, the incense flower,
Cow’s yogurt, frost, and pearl,
The shape of a white umbrella.
5 རྒྱང་འཕེན་པ།
Lokayata
རྒྱང་འཕེན་པ་(151)ནི། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་མེད་(152)དེ། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཞེས་པ་ནི་སུས་ཀྱང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར།
ལུས་གློ་བུར་བ་ལས་སེམས་གློ་བུར་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མར་མེ་(153)གློ་བུར་དུ་གྲུབ་པ་ལས་འོད་གློ་བུར་དུ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ།
།
The Lokayata (or Charvakas (Hedonists)) say that one does not come
to this life form a previous life because no one perceieves previous lives.
From an adventitious body a mind is adventitiously established, just as light
is adventitiously established from the adventitious existence of a lamp.
སྐྱེ་བ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་འགྲོ་བ་ཡང་མེད་(154)དེ།
ལུས་སེམས་རྫས་གཅིག་པ(155)ས་ལུས་འཇིག་པ་ན། བློ་ཡང་འཇིག་པའི་ཕྱིར།
དཔེར་ན་རྡོ་འཇིག་པ་ན་རྡོའི་རི་མོ་འཇིག་པ་བཞིན་ནོ། །
Also, one does
not go to a future life from this life because body and mind are one entity
and, therefore, when the body perishes, the mind also perishes. For example,
when a stone is destroyed, a design on the stone is likewise destroyed.
དེས་ན་འདིས་གཞལ་བྱ་(156)ལ་རང་མཚན་(157)དང༌། ཚད་མ་(158)ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་(159)གཅིག་པུས་ཁྱབ་པར་འདོད་དེ།
སྤྱི་མཚན་(160)དང་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་(161)ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར།
Thus, this
(system) maintains that all objects of comprehension (all existents) are
necessarily specifically characterized (i.e., direcly perceieved) phenomena and
all valid cognitions are necessarily direct valid cognitions. This is becaue
they do not accept that generally characterized (i.e., only inferentially
perceieved) phenomena or inferential valid cognitions exist.
རྒྱང་འཕེན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག
དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་(162)བ་འདོད་དེ། ཉི་ཤར་ཆུ་བོ་ཐུར་དུ་འབབ་པ་དང༌།
།སྲན་ཟླུམ་ཚེར་མ་གཟེངས་རིང་རྣོ་བ་དང༌། །རྨ་བྱའི་མདོངས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །སུས་ཀྱང་མ་བྱས་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང༌།
།ཞེས་ཟེར་རོ། །
Some Ayatas
assert that all phenomena (whose causes cannot be directly perceived) arise
from their own nature, causelessly. They say:
The rising of
the sun, the running downwards of a river,
The roundness
of peas, the sharpness of thorns,
They eyes of
peacock feathers and so forth – all phenomena
Arise from
their own nature, without being made by anyone.
སྨྲས་པ།
ལྟ་བ་ངན་པ(163)འི་མུ་ལ་སྟེགས་འཆའ་བའི། །
ཕྱི་རོལ་གྲུབ་མཐའི་རང་བཞིན་མ་ལུས་པ། །
ལེགས་པར་ཤེས་ཏེ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི། །
ཐར་པའི་གྲོང་དུ་འཇུག་པའི་ཐེས་སྐས་སོ། །
ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།། །།
Stanza between
sections:
A rung on the ladder to the city of liberation
Is the understanding and abandoning
Of all types of outsiders’ tenets,
Which are fords to extremes of bad views.
ས་བཅད་བཞི་པ། རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ།
General
Exposition of Buddhist Tenets
༈ གཉིས་པ་རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌།
བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །
དང་པོ། རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ།
དང་པོ་ནི། སྟོན་པ་(164)མཉམ་མེད་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་(165)དེ་ཉིད་ཀྱིས་དང་པོར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད(166)། བར་དུ་བསྐལ་པ་(167)གྲངས་མེད་(168)གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས(169)། མཐར་རྡོ་རྗེ་གདན་(170)གྱི་སྤོ་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་(171)ཏེ་ཡུལ་ཝ་ར་ན་སིར་(172)ལྔ་སྡེ་བཟང་པོ་(173)ལ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་(174)བསྐོར། དེ་ནས་བྱ་རྒོད་ཕུང་པོའི་རི་བོ(175)ར་བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར་(176)བསྐོར། དེ་ནས་ཡངས་པ་ཅན་(177)ལ་སོགས་པར་ལེགས་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་(178)རྒྱ་ཆེར་བསྐོར་རོ། ། མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་དྲུག་(179)ལ་སོགས་པའི་སྨྲ་བ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་ཕན་བདེ(180)འི་འབྱུང་གནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་(181)རིན་པོ་ཆེ་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་མཛད་དོ།
།
The king of the Shakyas, a peerless teacher, initially generated
an attitude of dedication to attaining highest enlightenment for the sake of
all sentient beings. Then, (in order to actualize this wish) he amassed the
collections of merit and wisdom for three countless aeons. Finally, in the
vicinity of Bodhgaya, he became perfectly enlightened. At Varanasi he turned
the wheel of doctrine of the four noble truths for the five good ascetics (who
had previously practiced asceticism with him). Then, on Vulture Peak (so called
because it is shaped like a heap of vultures) he turned the wheel of doctrine
of characterlessness (that is, phenomena’s not possessing establishment by way
of their own character). Then, at Vaishali and other places, he extensively
turned the wheel of doctrine of good differentiation. All inferior proponents
of tenets, the six teachers of the Forders and so forth were quelled by
Buddha’s magnificence; and his precious teaching, a source of help and
happiness, flourished and spread widely.
དེའི་འོག་ཏུ་འགྲེལ་བྱེད་(182)རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་གསུམ་(183)གྱི་དགོངས་པ་སོ་སོར་བཀྲལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་(184)བྱུང་སྟེ། དེ་དག་ལས་དོན་སྨྲ་སྡེ་གཉིས་(185)ཀྱིས་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་(186)བས་འཁོར་ལོ་བར་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་(187)རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་(188)གྱི་རྣམ་གཞག་དམ་བཅའ་བར་བྱེད་དེ།
Later on, commentators explained individually the thought of the
three wheels, and thus the four schools of tenets arose. Of these four, the two
schools that propound (truly existent external) objects (the Great Exposition
School and the Sutra School) follow the first wheel. The Proponents of
Non-Entityness (proponents of the Middle Way School) follow the second wheel;
and the Yogic Practictioners (proponents of mind only) follow the third wheel.
All four schools make defining presentations of three –basis, paths, and fruits
– following their respective wheels.
རང་ཅག་གི་སྟོན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ལ་བྱེ་མདོ་གཉིས་(189)དང་དབུ་སེམས་གཉིས་(190)ཏེ་བཞིར་གྲངས་ངེས་སོ། །
The number of
schools of tenets that follow our teacher is definitely four: the two Lesser
Vehicle schools, Great Exposition School and Sutra School, and the two Great
Vehicle schools, Mind only School and Middle Way School.
དེ་དག་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལྔ་པ་དང༌།
ཐེག་པ་གསུམ་(191)ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཐེག་པ་བཞི་པ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།
།རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་(192)ལས། སངས་རྒྱས་པ་ལ་བཞི་པ་དང༌། ལྔ་པ་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་མིན།
ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །
This is so because it is said that there is no fifth system of
tenets apart from these four and that there is no fourth vehicle apart from the
three vehicles (Hearer, Solitary Realizer, and Bodhisattva vehicles).
Vajragarbha’s Commentary on the Condensation of the Hevajra Tantra says:
It is not the
Subduer’s thought that a fourth (vehicle)
Or a firth
(school of tenets) exists for Buddhists.
རང་རྒྱུད་པ་(193)མན་ཆད་ཀྱི་རང་སྡེ་འདི་དག་ཐལ་འགྱུར་བ(194)ས་གཞལ་ན་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་(195)གཉིས་ཀར་ལྷུང་ཡང༌། རང་རང་གི་ལུགས་ལ་དབུ་མ་པ(196)ར་འདོད་དེ།
རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་དབུས་ཁས་ལེན་པར་རློམ་པའི་ཕྱིར་རོ།
། དེ་ཡང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་སྤོང་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་རེ་ཡོད་དེ།
When the
(other) Buddhist schools – the Autonomy, Mind Only, Sutra, and Great Exposition
Schools – are weighed by the Consequence School, they are all found to fall to
extremes of permanence and annihilation. However, the Autonomists and below
each maintain that their own system is a middle (way school) because they claim
that they assert a middle free from the two extremes of permanence and
annihilation. Moreover, each of the four schools of tenets has a differet way
of avoiding the extremes of permanence and annihilation.
བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་(197)རྣམས་འབྲས་བུ་(198)སྐྱེ་བའི་ཚེ་རྒྱུ་(199)འགག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤོང་ལ།
རྒྱུའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །
The proponents
of the Great Exposition maintain that they avoid the extreme of permanence
because (they assert that) when an effect is produced, its causes cease. They
say that they also avoid the extreme of annihilation becaue (they assert that)
an effect arises after the termination of a cause.
མདོ་སྡེ་པ་(200)དག་འདུས་བྱས་(201)རྣམས་རྒྱུན་(202)མ་ཆད་པར་འཇུག་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ཞིང༌།
སྐད་ཅིག་(203)གིས་འཇིག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཞེས་འདོད་དོ།
།
The Proponenets
of Sutra say that they avoid the extreme of annihilation through asserting that
the continuum of a compounded phenomenon exists continuosly. The Proponents of
Sutra maintain that they are also free from the extreme of permanence because
(of their assertion that) compounded phenomena disintegrate from moment to
moment.
སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ཀུན་བཏགས་(204)བདེན་པར་མ་གྲུབ་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤོང་ལ།
གཞན་དབང་(205)བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ་ཞེས་སྨྲའོ།
།
The Proponents
of Mind Only say that they avoid the extreme of permanence by (asserting that)
imputational natures do not truly exist. They say that they also avoid the
extreme of annihiliation through (asserting) the true existence of dependent
natures.
དབུ་མ་པ་རྣམས་ཆོས་(206)ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཞིང༌།
དོན་དམ་(207)དུ་མེད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཞེས་བཞེད་དོ།
།
The Proponents
of the Middle Way School maintain that they are from the extremems of
annihilation because (they assert) the conventional existence of all phenomena.
They consider that they free from the extreme of permanence because (they
assert that) all phenomena whatsoever are without ultimate existence.
གྲུབ་མཐའ་གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་འོག་མ་འོག་མའི་གྲུབ་མཐའ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རྣམས་འགོག་པར་བྱེད་ཀྱང༌།
འོག་མ་འོག་མའི་ལྟ་བ་གོ་བ་དེ། གོང་མ་གོང་མའི་ལྟ་བ་གོ་བའི་ཐབས་དམ་པར་སྣང་བས། གྲུབ་མཐའ་གོང་མ་ལ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ནས་འོག་མ་ལ་སྡང་བར་མི་བྱའོ།
།
Although those
tenets of the lower schools that are not shared by the higher schools are
refuted by the higher schools of tenets, an understanding of the lower views is
an excellent method for gaining an understanding of the higher views.
Therefore, you should not despise the lower tenets just because you hold the
higher tenets to be superior.
དེས་ན་ལྟ་བ་བཀར་བཏགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་(208)ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་དེ། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག
ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡོད་དེ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ(209)། །ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ(210)། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ(211)། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞི་བ་(212)རྣམས་སོ། །
The definition of a proponent of Buddhist tenets is: a person who
asserts the four seals which are the views testifying that a doctrine is
Buddha’s. the four seas are:
1. All compounded
phenomena are impermanent.
2. All
contaminated things are miserable.
3. All phenomena
are selfless.
4. Nirvana is
peace.
གལ་ཏེ་གནས་མ་བུ་པ(213)ས་གང་ཟག་གི་བདག་ཁས་ལེན་པས་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།
Objection: In
that case, the Vatsiputriyas (a subschool of the Great Exposition School) would
not be proponents of Buddhist tenets because they assert a self of persons.
སྐྱོན་མེད་དེ།
དེས་ཁས་ལེན་པའི་བདག་ནི་རང་རྐྱང་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་(214)ཀྱི་བདག་ཡིན་ལ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ནང་ཚན་གྱི་བདག་མེད་ནི་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་(215)གྱིས་སྟོང་པའི་བདག་མེད་ལ་བྱེད་ཅིང༌།
དེ་ནི་མང་བཀུར་སྡེ་ལྔ(216)ས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ།།
Answer: There
is no such fallacy because the self that they assert is a self-sufficient,
substantially existent self whereas the selflessness of the four seals refers
to the absence of a permanent, unitary, independent self and that
(selflessness) is asserted even by the five Sammitiya schools ( -the
Vatsiputriyas being one of the five – although they do assert an inexpressible
self.)
གཉིས་པ། རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ།
གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ།
བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ(217)།
མདོ་སྡེ་པ། སེམས་ཙམ་པ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་དང་བཞི།
1 བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག
The Great
Exposition School
དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ།
སྒྲ་བཤད། འདོད་ཚུལ་དང་བཞི།
The
presentation of the tenets of the Proponents of the Great Exposition is in four
parts: definition, subschools, etymology, and assertions of tenents.
དང་པོ་ནི། རང་རིག་(218)མི་འདོད་ཅིང་ཕྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་(219)ཏུ་འདོད་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ(220)འི་གང་ཟག་དེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད།
Definition
The definition
of a Proponent of the Great Exposition is: a person propounding Lesser Vehicle
tenets who dos not accept self-cognizing consciousness and who asserts external
objects as being truly established.
གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་དབྱེ་(221)ན། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་ཉི་འོག་པ།
ཡུལ་དབུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་གསུམ་ཡོད།
Subschools
There are three groups of Proponents of the
Great Exposition: Kashmiris, Aparantakas, and Magadhas.
གསུམ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་དབྱིག་བཤེས་(222)ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ།
བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ཆེན་མོ(223)འི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བས་སམ། དུས་གསུམ་རྫས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་(224)ཏུ་སྨྲ་བས་ན་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།
Etymology
There is reason
for calling the master Vasumitra a Proponent of the Great Exposition (or a
Proponent of the Particularist School) because he propounds tenets following
the Great Detailed Exposition and because he propounds that the three times
(past, present, and future objects) are particulars (or instances) of
substantial entities.
བཞི་པ་འདོད་ཚུལ་ལ། གཞིའི་འདོད་ཚུལ།
ལམ་གྱི་འདོད་ཚུལ། འབྲས་བུའི་འདོད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཡུལ་གྱི་འདོད་ཚུལ། ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཚུལ་ལོ།
།
Assertions of
Tenets
This section
has three parts: their assertions on the basis, paths, and fruits.
Assertions on
the Basis
This section
has tw parts: assertions regarding objects and assertions regarding
object-possessors (subject).
དང་པོ་ནི། ལུགས་འདིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གཞི་ལྔ(225)ར་འདུས་པར་འདོད་དེ། སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི(226)། གཙོ་བོ་སེམས་ཀྱི་གཞི(227)། འཁོར་སེམས་འབྱུང་གི་གཞི(228)། ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་གཞི(229)། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་(230)རྣམས་སོ། །
Assertions
Regarding Objects
This system
asserts that all objects of knowledge are included within five basic
categories: appearing forms, main minds, accompanying mental factors,
compositional factors not associated (with either minds or mentarl factors),
and uncompounded phenomena.
གཞི་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་དངོས་པོར་འདོད་དེ།
དོན་བྱེད་ནུས་པ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད། ཡོད་པ(231)། ཤེས་བྱ། དངོས་པོ་རྣམས་དོན་གཅིག འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རྟག་པའི་དངོས་པོ་(232)དང༌། གཟུགས་(233)ཤེས་(234)ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་(235)གསུམ་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ(236)ར་འདོད་དོ། །
Moreover, these
five objects are things. The definition of a thig is: that which is able to
perform a function. Exsistent, object of knowledge, and thing are mutually
inclusive (i.e, whatever is the one is the other). Uncompounded phenomena are
considered to be permanent things; forms, consciousnesses, and non-associated
compositional factors (which are neither form nor consciousness) are considered
to be impermanent things.
དངོས་པོ་ལ་རྫས་གྲུབ་(237)ཀྱིས་ཁྱབ་ཀྱང་རྫས་ཡོད་(238)ཀྱིས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དོན་དམ་བདེན་པ་དང་རྫས་ཡོད་དོན་གཅིག
ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་བཏགས་ཡོད་(239)དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར།
All things are
necessarily substantially established, but they are not necessarily
substantially existent.
This is so
because they assert that ultimate truths and substantial existents are mutually
inclusive and that conventional truths and imputed existents are mutually
inclusive.
དེ་ལ་དབྱེ་ན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང༌། ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང༌།
འཕྲོས་དོན་གཞན་བསྟན་པའོ། །
There are
divisions of objects into the two truths and into the contaminated and
uncontaminated. Also (with regard to this discussion of objects) there is a teaching
of other ancillary topics.
The two truths
དང་པོ་ནི། བཅོམ་པའམ་བློས་ཆ་ཤས་སོ་སོར་བསལ་བ་ན་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་རུང་བའི་ཆོས་སུ་དམིགས་པ་དེ།
ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ(240)འི་མཚན་ཉིད།
The definition
of a conventional truth is: a phenomenon which is such that when it is broken
up or mentally separated into individual parts, the awareness apprehending that
object is cancelled.
མཚན་གཞི་ནི། རྫ་བུམ་དང༌། ཕྲེང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ།
རྫ་བུམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ན་རྫ་བུམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་འདོར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྲེང་བའི་རྡོག་པོ་སོ་སོར་བསལ་བ་ན་ཕྲེང་བར་འཛིན་པའི་བློ་འདོར་བའི་ཕྱིར།
A clay pot and a rosary are illustrations of
conventional truths because, if a clay pot is broken with a hammer, the
awareness apprehending that object as clay pot is cancelled; and, if the beads
of a rosary are separated, the awareness apprehending that object as a rosary
is cancelled.
བཅོམ་པའམ་བློས་ཆ་ཤས་བསལ་བ་ན་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་སུ་དམིགས་པ་དེ།
དོན་དམ་བདེན་པ(241)འི་མཚན་ཉིད།
མཚན་གཞི་ནི། རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་(242)དང༌། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་(243)དང༌། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ།
The definition
of an ultimate truth is: a phenomenon which is such that when it is broken up
or mentally separated into individual parts, the consciousness apprehending
that object is not cancelled. Illustrations of ultimate truths are
directionally partless particles, temporally partless moments of consciousness,
and uncompounded space.
མཛོད་(244)ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན།
།བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་(245)ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར།
For,
Vasubandhu’s Treasury of Manifest Knowledge says:
A thing which is such that, if broken or mentally
Separated into others (i.e., parts),
An awareness of it no longer operates,
Such as a pot or water, is conventionally existent.
(all) others are ultimately existent.
དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རྣམས་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་(246)ཏུ་འདོད་དེ། ལུགས་འདིས་དངོས་པོ་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར།
Therefore, it
is asserted that conventional truths are not ultimately established, although
they are truly established. This is because this system asserts that all thigns
are necessarily truly established.
གཉིས་པ་ནི།
དམིགས་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་ཟག་པ་(247)རྒྱས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་དེ།
ཟག་བཅས་ཀྱི་མཚན་ཉིད(248)། མཚན་གཞི་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་(249)ལྟ་བུའོ། །
The
contaminated and the uncontaminated
The definition
and of a contaminated object is: a phenomenon that is amenable to the increase
of contaminations from the point of view of being either an object of
observation or an (afflicted) concomitant. The five mental and physical
aggregates are illustrations of contaminated objects.
Thus, it is
clear that an illustration not only is not the definiendum itself but also is
not constituted merely by instances of an object. This distinction was a Tibetan
development, and thus, when mtshan gzhi refers to ann illustration and not to
the definiendum, it is clearly not
The
དམིགས་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་ཟག་པ་རྒྱས་སུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་དེ།
ཟག་མེད་(250)ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི་ལམ་བདེན་(251)དང༌། འདུས་མ་བྱས་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། ལམ་མ་གཏོགས་པའི་འདུས་བྱས་རྣམས།
།ཟག་བཅས། ཞེས་དང༌། ཟག་མེད་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དང༌། །འདུས་མ་བྱས་རྣམས་གསུམ་(252)ཡང་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཟག་བཅས་ལ་སྤང་བྱས་ཁྱབ་སྟེ། ཚོགས་སྦྱོར་གཉིས་(253)སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཐོང་ལམ་(254)ནི་ཟག་མེད་ཁོ་ན་དང༌།
སྒོམ་ལམ་(255)དང་མི་སློབ་ལམ་(256)གཉིས་རེ་རེ་ལ་ཟག་བཅས་དང༌།
ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་གཉིས་ཡོད་དེ། འཕགས་ལམ་(257)ཡིན་ན་ཟག་མེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཀྱང༌།
འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་(258)ལ་ཟག་མེད་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྒོམ་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཞི་རགས་རྣམ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ལམ་(259)དེ་ཟག་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
གསུམ་པ་འཕྲོས་དོན་གཞན་བསྟན་པ་ནི།
དུས་གསུམ་རྫས་སུ་འདོད་དེ། བུམ་པ་བུམ་པའི་འདས་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཡོད། བུམ་པ་བུམ་པའི་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།
དགག་སྒྲུབ་གཉིས་(260)ཁས་ལེན་ཀྱང༌། མེད་དགག་(261)ནི་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། དགག་པ་ཡིན་ན་མ་ཡིན་དགག་(262)ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པར་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་རྟེན་དུ་རྣམ་ཤེས་(263)ཀྱི་རྒྱུན་ཁས་ལེན་ཅིང༌། དེ་མ་གཏོགས་པའི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་རྟེན་དུ་ཐོབ་པ་(264)དང༌། བུ་ལོན་གྱི་དཔང་རྒྱ་དང་འདྲ་བའི་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཁས་ལེན་ལ།
ཐལ་འགྱུར་བ་དང༌། འདི་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་ལུས་ངག་གི་ལས་(265)གཟུགས་ཅན་དུ་འདོད་དོ།
།འདུས་བྱས་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་ཀྱང༌། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནས་འཇིག་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེས་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་གནས་པའི་བྱ་བ་དང༌།
དེའི་འོག་ཏུ་འཇིག་པའི་བྱ་བ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།
གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཚུལ་ལ།
གང་ཟག ཤེས་པ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཚོགས་ཙམ་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞི།
མང་པོས་བཀུར་བ་(266)ཁ་ཅིག་གིས། ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞི་དང༌།
སྲུང་བ་པ(267)ས། སེམས་གཅིག་པུ་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཚད་མ་(268)དང༌། ཚད་མིན་གྱི་ཤེས་པ་(269)གཉིས་ལས།
དང་པོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་(270)དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་(271)གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ལ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ(272)། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ(273)། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་(274)ཡོད་ཀྱང༌། རང་རིག་མངོན་སུམ་(275)ཁས་མི་ལེན་ནོ།
།དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ལ་ཤེས་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། མིག་དབང་གཟུགས་ཅན་པ་(276)དེ་བེམ་པ(277)། ལྟ་བ། ཚད་མ་གསུམ་ཀའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཡུལ་རྣམས་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆེར་དུ་གཞལ་(278)ཞིང༌། རྟེན་བཅས་ཀྱི་མིག་གི་དབང་པོ་(279)གཟུགས་ཅན་པས་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བར་འདོད་དེ། གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཁོ་ནས་མཐོང་ན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་གཟུགས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཟེར་ཞིང༌།
སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་(280)དུ་འདོད་དོ།
།
གཉིས་པ་ནི། ཚད་མིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ལོག་ཤེས་(281)སོགས་ཡོད་དོ། །
Non-prime
consciousness
Non-prime
consciousness are wrong consciousness and so forth)
གསུམ་པ་ནི། སྤྱིར་སྒྲ་ཙམ་ལ་དབྱེ་ན།
ཟིན་པའི་སྒྲ་(282)དང༌། མ་ཟིན་པའི་སྒྲ་(283)གཉིས་ཡོད། དང་པོ་ནི་སྐྱེས་བུའི་ངག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི་ཆུ་སྒྲ་ལྟ་བུ།
Terms
Mere sounds in
general are divided into two types, sounds arisen from elements conjoined with
consciousness and sounds arisen from elements not concjoined with
consciousness. An example of the first is the voice of a sentient being. An
example of the second is the sound of a river.
ཟིན་མ་ཟིན་རེ་རེ་ལའང༌།
སེམས་ཅན་དུ་སྟོན་མི་སྟོན་གཉིས་རེ་ཡོད། སེམས་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་སྒྲ་(284)དང༌། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་སྒྲ་(285)དང༌། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་(286)གསུམ་དོན་གཅིག
སེམས་ཅན་དུ་མི་སྟོན་པའི་སྒྲ་(287)དང༌། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་(288)དང༌། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་གསུམ་དོན་གཅིག
Sounds arisen
from elements conjoined with consciousness and sounds arisen from elements not
conjoined with consciousness are each divided into two types: sounds that intentionally indicate meaning to
sentient beings and sounds that do not intentionally indicate meaning to
sentient beings.
Sound that
intentionally indicates meaning to sentient beings, sound that reveals meaning
through speech and expressive sound are mutually inclusive. Sound that does not
intentionally indicate meaning, sound that dos not reveal meaning through
speech, and non-expressive sound are mutually inclusive.
བཀའ་(289)དང་བསྟན་བཅོས་(290)གཉིས་ཀྱང་མིང་(291)ཚིག་(292)ཡི་གེ་(293)འདུས་པའི་བདག་ཉིད་སྒྲ་སྤྱི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པས། ལུགས་འདི་ལ་བེམ་པོ་དང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་མི་འགལ་ལམ་སྙམ་མོ།
།
The word of
Buddha and the treatises are both asserted to be entities that are collections
of letters, stems, and words. They are accepted as generic images of sounds and
as non-associated compositional factors are not mutually exclusive.
གཉིས་པ་ལམ་(294)གྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ། ལམ་གྱི་དམིགས་པ། ལམ་གྱི་སྤང་བྱ། ལམ་གྱི་རང་བཞིན་བཤད་པའོ།
།
Assertions on
the paths
This section
has three parts: the Great Exposition School’s assertions regarding the objects
of observation of the paths, objects abandoned by the paths, and the nature of
the paths.
དང་པོ་ནི།
བདེན་གཞིའི་ཁྱད་ཆོས་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་(295)ཡིན་ལ།
བདག་མེད་ཕྲ་མོ་(296)དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཅིང༌།
གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་(297)ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོར་ཁས་ལེན་ནོ།
།
Objects of
Observation of the Path
The objects of observation are the sixteen attributes of the four truths,
impermanence and so forth.
Subtle selflessness and subtle selflessness of persons are asserted to be
mutually inclusive
The subtle selflessness of person is asserted to be a person’s emptiness
of being substantially existent in the sense of being self-sufficent.
སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་(298)ཀྱི་ནང་ནས་མང་བཀུར་སྡེ་ལྔ(299)ས་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོར་མི་འདོད་དེ། དེས་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་བདག་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར།
From among the eighteen subschools of the Great Exposition School, the
five Sammittya subschools do not assert that a person’s emptiness of being
substantially existent in the sene of being self-sufficcient is the subtle
selflessness because they consider that a substantially existent or
self-sufficient person exists.
ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་རགས་(300)ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཁས་མི་ལེན་ཏེ་གཞི་གྲུབ་ན་ཆོས་བདག་(301)ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། The Proponents of the Great Exposition do not assert a presentation of
coarse and subtle selflessnesses of phenomena because they hold that all
established bases (i.e., such as mind, body, house, and so on) have a self of
phenomena (that is, they truly exist and have a difference of entity of subject
and object)
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ལ། ཉོན་མོངས་ཅན་(302)དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་(303)གཉིས་ལས། དང་པོས་ནི་གཙོ་བོར་ཐར་པ་འཐོབ་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་སྟེ། མཚན་གཞི་ནི།
གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་(304)དང༌། དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་དུག་གསུམ་(305)ས་བོན་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ། །
Objects Abandoned by the Paths
There are two types of ignorance to be abandoned through the path:
afflictive ignorance and non-afflictive ignorance. The first, afflictive
ignorance mainly prevents the attainment of liberation. Illustrations of
afflictive ignorance are a consciousness conceiving a self of persons and the
three poisons (desire, hatred, and ignorance) which arise on account of this
conception, as well as their seeds.
གཉིས་པས་ནི།
ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་(306)འཐོབ་པ་ལ་གཙོ་བོར་བར་དུ་གཅོད་པ་སྟེ།
མཚན་གཞི་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ(307)འི་ཆོས་ཟབ་ཅིང་ཕྲ་བ་མི་ཤེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྒྲིབ་པ་སོགས་མི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་བཞི་(308)ལྟ་བུའོ། །སྒྲིབ་པ་ལ་དེ་གཉིས་ལས་ཤེས་སྒྲིབ་(309)ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །
Non-afflictive ignorance mainly prevents the attainment of
all-knowingness. Illustrations of non-afflictive ignorance are the four cause
of non-knowingness, such as the non-afflictive obstruction that is the
ignorance of the profound and subtle qualities of a Buddha.
With respect to the obstructions, aside from obstructions to liberation
and non-afflictive ignorance, the Proponents of the Great Exposition do not
accept the designation obstructions to omniscience.
གསུམ་པ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི།
དེ་ཡང་ཐེག་པ་གསུམ་(310)གྱི་ལམ་ལ། ཚོགས་ལམ།
སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ། མི་སློབ་ལམ་སྟེ་ལམ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་ཀྱང་ས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་(311)མི་འདོད་དོ། །
Nature of the Paths
With respect to the paths of the three vehicles, they assert a
presentation of the five paths – path of accumulation, path of preparation,
path of seing, path of meditation, and path of no more learning. However, they
do not accept the exalted wisdoms of the ten (Bodhisattva) grounds.
ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་(312)གི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ནི་མཐོང་ལམ་དང༌། བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་རྗེས་ཤེས་(313)སྒོམ་ལམ་ཡིན་པས། ར་ཟམ་པར་འགྲོ་བ་ལྟར་རིམ་ཅན་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ(314)ར་འདོད་དོ། །
They assert that the first fifteen of the sixteen moments of forbearance
and knowledge constitute the path of seeing, and that the sixteenth moment,
which is called subsequent knowledge of the path, is (the beginning of) the
path of meditation. They assert that the generation (of these sixteen moments)
occurs no other way than serially (one step at a time), like a goat walking
over a bridge.
ལམ་བདེན་ལ་ཤེས་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ།
ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་(315)ལམ་བདེན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར།
True paths are not necessarily consciousnesses
because the Proponents of the Great Exposition maintain that the five uncontaminated
mental and physical aggregates are true paths.
གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ནི།
ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་(316)རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལ་ཚེ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་གོམས་པར་བྱས་ནས་མཐར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་(317)ལ་བརྟེན་ནས། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཐོབ་པ་ཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ(318)འི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །
Assertions on the fruits of the Paths
Those of the Hearer lineage become familiar with the sixteen attributes
(of the four noble truths), impermanence and so forth, during three lifetimes
or more. By relying on the vajra-like meditative stabilization of the Hearer
path of meditation, they finally abandon the afflictive obstructions by ceasing
their obtaining causes (the potentialities that cause one to have those
afflictive emotions). They then manifest the fruit of becoming a Foe Destroyer.
བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་(319)རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་བསྐལ་ཆེན་བརྒྱ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་སྦྲེལ་ཏེ། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་(320)མན་ཆད་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ནས་མི་སློབ་ལམ་གྱི་བར་སྟན་ཐོག་གཅིག་(321)ལ་མངོན་དུ་བྱེད་དེ།
On the great path of
accumulation and below, rhinoceros-like Solitary Realizers practice the
realization that the person is empty of substantial existence in the sense of
being self-sufficient. They do this in conjunction with amassing a collection
of merit for one hundred great aeons and so forth; and then, in one sitting,
they actualize the stages from the heat level of the path of preparation
through to and and including the path of no more learning.
དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་(322)ཡང་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་(323)ལས་ཉམས་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་(324)སུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པས་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་(325)སོགས་ཁས་ལེན་ནོ། །
Furthermore, the Proponents of the Great Exposition assert the existence
of types of Foe Destroyers who degenerate, etc., because there are Lesser
Vehicle Foe Destroyer who fall from their abandonment (of the obstructions) and
their realizations (of the four truths), whereupon they become Stream Enterers.
ཉན་ཐོས་ལ་དགེ་འདུན་ཉི་ཤུ་(326)དང༌། ཞུགས་གནས་བརྒྱད་(327)ཀྱི་རྣམ་གཞག་བརྩི་ཡང་ཅིག་ཆར་བ་ཁས་མི་ལེན་ལ།
ཞུགས་གནས་བརྒྱད་པོ་གང་རུང་ལ་འཕགས་པ(328)ས་ཁྱབ་པར་འདོད་དོ།
།
With Respect to Hearers, they enumerate a presentation of the twenty
members of the spiritual community along with the eight Approachers and
Abiders; however, they do not assert that anyone simultaneously (abandons the
afflictive emotions). They maintain that the eight types of Approachers and
Abiders are necessarily Superior.
བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང༌།
དེ་ནས་བསྐལ་བ་བརྒྱར་མཚན་བཟང་(329)གི་རྒྱུ་བསྒྲུབས་ཏེ་སྲིད་པ་ཐ་མ(330)འི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་(331)དྲུང་དུ་སྲོད་ལ་ལྷའི་བུའི་བདུད་(332)བཏུལ།
Bodhisattvas (Such as Shakyamuni) complete their collections (of merit and
wisdom) over three periods of countless great aeons during the path of
accumulation. Having done this, they achieve the causes of excellent marks (of
a Buddha) over one hundred aeons, and then, in their final life vanquish the
array of demons at twilight while seated beside the tree of enlightenment.
གུང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་(333)པའི་ཚེ་སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ་གསུམ་མངོན་དུ་བྱས་ནས། ཐོ་རངས་སྐྱ་རེངས་ཤར་བ་ཙམ་ན་མི་སློབ་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
།
At midnight, while in meditative equipoise, they actualize the three paths
of preparation, seeing, and meditation. Later, just prior to dawn, they
actualize the path of no more learning (and become a Buddha).
དེས་ན་སྲོད་ལ་བདུད་བཏུལ་བ་ཡན་ཆད་སོ་སྐྱེ(334)འི་གནས་སྐབས་དང༌། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་མཉམ་བཞག་ཁོ་ནས་ཁྱབ་པར་འདོད་ཅིང༌།
མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་(335)ཀྱི་དང་པོ་དགུ་བྱང་སེམས་དང༌། ཕྱི་མ་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པར་ཁས་ལེན་ནོ།
།
Therefore (from among the twelve deeds of a Buddha) they consider that the
taming of the demons at twilight and the preceding deeds are performed when a
common being and that the three Bodhisattva paths of preparation, seeing, and
meditation are all only meditative equipoise (because they occur only during
meditative sitting). Of the twelve deeds, the first nine are asserted to be the
deeds of a Bodhisattva, and the last three are asserted to be the deeds of a
Buddha.
རྟོགས་པའི་ཆོས་འཁོར་(336)ལ་མཐོང་ལམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང༌། ལུང་གི་ཆོས་འཁོར་(337)ལ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་གྱིས་ཁྱབ་པར་འདོད་དོ། །
The Proponents of the Great Exposition assert that a wheel of doctrine is
necessarily a path of seeing and that a verbal wheel of doctrine is necessarily
a wheel of doctrine of the four truths.
མངོན་པ་སྡེ་བདུན་(338)སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་བཀར་ཁས་ལེན་ཅིང༌། བཀའ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པས་ཁྱབ་(339)བོ། །ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་(340)བརྒྱད་ཁྲི་ལས།
བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་རྣམ་གཞག་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། མཛོད་ལས། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག
།གང་རྣམས་ཐུབ་པའི་གསུང་དེ་དག །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར།
The Proponents of the Great Exposition assert that the Seven Treaties of
Manifest Knowledge were spoken by Buddha (and written down by Foe Destroyers).
They say that Buddha’s word is always literal. Apart from the eighty thousand
bundles of doctrine, they do not assert a presentation of eighty-four thousand
bundles of doctrine. This is because Vasubandhu’s Treasury of Manifest
Knowledge says:
Those eighty thousand bundles of doctrine
Which were spoken by the Subduer …
བྱང་སེམས་སྲིད་པ་ཐ་མ་བས་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་གནས་ནི་འདོད་ཁམས་(341)ཁོ་ནར་ངེས་པས། འོག་མིན་སྟུག་པོ་(342)བཀོད་པ་དང༌། ལོངས་སྐུ(343)འི་རྣམ་གཞག་ཁས་མི་ལེན་ལ།
དེར་མ་ཟད་རྣམ་མཁྱེན་(344)ཡང་མི་འདོད་དོ། །
The place where Bodhisattvas actualize enlightenment during their last
lifetime is definitely just the Desire Realm; therefore, the Proponents of the
Great Exposition do not assert a presentation of a Heavily Adorned Highest Pure
Land or an Enjoyment Body. Not only this, but they also do not accept
omniscience (because they only assert all-knowingness, as memtioned above)
ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་དགྲ་བཅོམ་ལྷག་བཅས་པ(345)ས་ཁྱབ་སྟེ། ལྷག་མེད་མྱང་ངན་ལས་འདས་(346)པའི་ཚེ་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟར་རིག་པ་རྒྱུན་ཆད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་གྲུབ་པ(347)ར་ཁས་ལེན་ནོ། །
All Foe Destroyers of the three vehicles have a nirvana with remainder
because they assert that when one attains a nirvana without remainder there is
a severing of the continuum of consciousness, like the extincition of a flame.
Hence, they assert that there are three final vehicles.
ཁ་ཅིག
སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཚེ་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་གི་ངོར་གཟུགས་སྐུའི་བཀོད་པ་བསྡུས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི།
དོན་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་ཅེས་སྨྲ་བ་ནི་ཉ་དང་ཉུང་མ་བསྲེས་པའོ། །
Some propound that the Teacher (Buddha) merely withdrew a creation of his
body from the sight of certain trainees when he passed from suffering (entered
parinirvana, that is, at the time of his death) and did not actually pass from
suffering (or completely vanish). This is similar to a confusion of fish and
turnips.
སངས་རྒྱས་འཕགས་པས་སྡུག་ཀུན་(348)མ་ལུས་པ་སྤངས་ཀྱང༌། དེའི་རྒྱུད་ལ་སྡུག་བདེན་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཏེ། སྡུག་བདེན་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ན་སྡུག་བདེན་སྤངས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར།
Buddha Superiors have abandoned all sufferings and their origins without
exception, and yet, it is not contradictory that true sufferings exist within
their continuum. This is because when all afflictive emotions that take true
sufferings as their objects are abandoned, this is posited as the abandonment
of true sufferings.
གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་(349)ནི་སྔར་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་ལུས་རྟེན་དང་ཚེ་གཅིག་གིས་བསྡུས་པའི་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་མིན་ཡང་སངས་རྒྱས་སུ་ཁས་ལེན་ལ།
A Buddha’s physical body is included in the same life-time as the physical
base of a Bodhisattva on the path of preparation. Therefore, they assert that
this body is not a Buddha Jewel (an object of refuge) although it is Buddha.
སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ནི་དེའི་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཟད་མི་སྐྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་(350)ལ་འདོད་དོ། །
The Buddha Jewel is asserted to be the wisdom of extinction (of the
obstructions) and the wisdom (that the obstructions) will never be produced
again which exist in the mental continuum of a Buddha.
དེ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་འཕགས་པ་(351)རྣམས་ཟག་བཅས་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་འཕགས་པ་རྣམས་ཟག་བཅས་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་མིན་ཡང་དགེ་འདུན་ཡིན་ལ།
དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ནི་དེའི་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་བདེན་ལ་འདོད་དོ། །
Similary, because Learner Superiors (those on the paths of seeing and
meditation) are beings who have contamination, they are not considered to be
the Community Jewel although they are of the spiritual community. It is the
true paths in the mental continuum of Learner Superiors which are asserted to
be the Community Jewel.
ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཀྱང་བཞག་ཏུ་ཡོད་དེ།
སངས་རྒྱས་དང་ཉན་རང་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ཀྱི་མྱང་འདས་དང་འགོག་བདེན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
There also is a presentation of the Doctrine Jewel because nirvanas and
true cessations in the continuums of Hearers, Solitary Realizers, and Buddhas
are all Doctrine Jewels.
སྨྲས་པ།
བདག་བློའི་རྣམ་དཔྱོད་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཡིས།
།
བྱེ་སྨྲའི་གཞུགས་ལུགས་རོལ་མཚོ་(352)ནས་བླངས་པ། །
ལེགས་བཤད་བདུད་རྩི་(353)གསར་པའི་དགའ་སྟོན་ལ། །
བློ་གསལ་གཞོན་ནུའི་ཚོགས་རྣམས་རོལ་པར་མཛོད།
།
ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།། །།
Stanza between sections:
May the youthful with clear mind enjoy
This festival of fresh ambrosia of eloquence,
Taken from the ocean of the system of the Great
Exposition
With the golden vessel of my mind’s analysis.
2 མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག
The Sutra School
༈ གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་པ(354)འི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ། མཚན་ཉིད།
དབྱེ་བ། སྒྲ་བཤད། འདོད་ཚུལ་དང་བཞི།
The presentation of the tenets of the Proponents of Sutra is in four
parts: definition, subschools, etymology, and assertions of tenets.
དང་པོ་ནི། རང་རིག་དང་ཕྱི་དོན་(355)གཉིས་ཀ་བདེན་ཞེན་གྱིས་ཁས་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ་མདོ་སྡེ་པའི་མཚན་ཉིད།
མདོ་སྡེ་བ་དང་དཔེ་སྟོན་པ་(356)གཉིས་དོན་གཅིག
Definition
The definition of a Proponent of Sutra is: a person propounding Lesser
Vehicle tenets who asserts the true existence of both external objects and
self-cognizing consciousness. Proponents of Sutra and Exemplifiers are mutually
inclusive (i.e., whoever is the one is the other)
གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་དབྱེ་ན་ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་(357)དང༌། རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་(358)གཉིས། དང་པོ་ནི། མངོན་པ་མཛོད་(359)ཀྱི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་ལྟ་བུ་དང༌།
གཉིས་པ་ནི། ཚད་མ་སྡེ་བདུན་(360)གྱི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་ལྟ་བུའོ། །
Subschools
There are two types of Proponents of Sutra-Proponents of Sutra Following
Scritpure and Proponents of Sutra Following Reasoning. The former are (mainly)
proponents of Sutra who follow Vasubandhu’s Treasury of Manifest Knowledge and
the latter are (mainly) proponents of Sutra who follow Dharmakirti’s Seven
Treatises on Prime Cognition.
གསུམ་པ་སྒྲ་བཤད་ནི། མདོ་སྡེ་པ་དང་དཔེ་སྟོན་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ།
བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་(361)པའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་གཙོ་བོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མདོ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བས་ན་མདོ་སྡེ་པ་དང༌།
ཆོས་ཐམས་ཅད་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པས་ན་དཔེ་སྟོན་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།
Etymology
There are reasons for their being called Proponents of Sutra and
Exemplifiers. They are called Proponents of Sutra because they propound tenets
chiefly in reliance on the Supramundane Victor’s sutras without following the
Great Detailed Exposition. They are called Exemplifiers because they teach all
doctrines by way of examples.
བཞི་པ་འདོད་ཚུལ་ལ། གཞིའི་འདོད་ཚུལ། ལམ་གྱི་འདོད་ཚུལ། འབྲས་བུའི་འདོད་ཚུལ་དང་གསུམ།
Assertions of Tenets
This section has three parts: their assertions on the basis, paths, and
fruits.
དང་པོ་ལ། ཡུལ་དང༌། ཡུལ་ཅན་ཙམ་གྱི་འདོད་ཚུལ་གཉིས།
དང་པོ་ནི། བློས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད། བློའི་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་བ་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད།
ཡུལ་དང༌། ཡོད་པ། ཤེས་བྱ། གཞི་གྲུབ་(362)རྣམས་དོན་གཅིག
Assertions on the basis
This section has two parts: assertiongs regarding objects and assertions
regarding object-possessors.
Assertions Regarding Objects
The definition of an object is: that which is suitable to be known by an
awareness. The definition of an object of knowledge is: that which is suitable
to be an object of an awareness. Object, existent, object of knowledge, and
established base are mutually inclusive.
དེ་ལ་དབྱེ་ན། བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ།
མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ། དུས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ། གཅིག་དང་ཐ་དད་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའོ། །
Objects are divided into the two truths; into specifically characterized
and generally characterized phenomena; into negative phenomena and positive
phenomena; into manifest phenomena and hidden phenomena; into the three times;
and into the single and the different.
དང་པོ་ནི། སྒྲ་དང་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ(363)འི་མཚན་ཉིད། དངོས་པོ་དང༌།
དོན་དམ་བདེན་པ་དང༌། རང་མཚན། མི་རྟག་པ(364)། འདུས་བྱས། བདེན་གྲུབ་རྣམས་དོན་གཅིག
The definition of an ultimate truth is: a phenomenon that is able to bear
reasoned analysis from the point of view of whether it has its own mode of
subsistence without depending on imputation by terms or conceptual
consciousnesses. (Functioning) thing, ultimate truth, specifically
characterized phenomenon, impermanent thing, compounded phenomenon, and truly
existent phenomenon are mutually inclusive.
རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ(365)འི་མཚན་ཉིད། དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ།
སྤྱི་མཚན། རྟག་པ(366)།
འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས། བརྫུན་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་དོན་གཅིག
The definition of a truth-for-an-obscured (awareness) is: a phenomenon
that only exists through being imputed by a conceptual consciousness.
Non-functioning phenomenon, truth-for-an-obscured (awareness), generally
characterized phenomenon, permanent phenomenon, uncompounded phenomenon, and
false existent are mutually inclusive.
བདེན་གཉིས་ཀྱི་སྒྲ་བཤད་ཡོད་དེ། འདུས་མ་བྱས་(367)ཀྱི་ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ།
བློ་ཀུན་རྫོབ་པ(368)འི་ངོར་བདེན་པའི་ཕྱིར།
འདིའི་ཀུན་རྫོབ་ནི་རྟོག་པ་སྟེ། རང་མཚན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པ་ན་ཀུན་རྫོབ་པ་ཞེས་བྱའོ།
།
The two truths
There are etymologies for the two truths. Uncompounded space is called a
truth-for-the-obscured because it is a truth for an obscured awareness, which
is called obscured because it is obstructed from the direct perception of
specifically characterized phenomena.
འདི་ཡང་སྒྲ་བཤད་ཙམ་ཡིན་གྱི།
བློ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོར་བདེན་པ་ཡིན་ན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཡང༌།
བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྟོག་པའི་ངོར་བདེན་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་དང་སྒྲ་རྟག་པ་ལྟ་བུ་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྟོག་པའི་ངོར་བདེན་པ་ཡིན་ཡང༌།
ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།
However, this is only an etymology (and not a definition, because it is
too wide). Everything that is a truth for a conceptual consciousness, that is,
for an obscured awareness, is not necessarily a truth-for-the-obscured. That is
because a pot, for example, which is an illustration of an ultimate truth, is also
a truth for a conceptual consciousness, that is, for an obscured awareness.
Furthermore, although a self of persons and a permanent sound, for instance,
are truths for conceptual consciousness, that is, for obscured awarenesses,
these do not exist even conventionally.
བུམ་པ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ།
བློ་དོན་དམ་པ(369)འི་ངོར་བདེན་པའི་ཕྱིར།
འདིའི་བློ་དོན་དམ་པ་ནི། སྣང་ཡུལ་(370)ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ལ་བྱའོ།
།
A pot is called an ultimate truth because it is a truth for an ultimate
awareness. This ultimate awareness is a consciousness that is not mistaken with
regard to its appearing object.
བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་འདི་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ།
ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པས། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེ་སྨྲ་དང་མཐུན་པ་ཁས་ལེན་ནོ།
།
This way of presenting the two truths is the system of the Sutra School
Following Reasoning. The Sutra School Following Scripture asserts a
presentation of the two truths that accords with that of the Great Exposition
School.
གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཆོས་དེ། རང་མཚན་(371)གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི།
བུམ་པ་ལྟ་བུ།
Specifically and generally characterized phenomena
The definition of a specifically characterized phenomenon is: a phenomenon
that is ultimately able to perform a function. A pot is an illustration of a
specifically characterized phenomenon.
དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཆོས་དེ།
སྤྱི་མཚན་(372)གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི།
འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ།
The definition of a generally characterized phenomenon is: a phenomenon
that is ultimately unable to perform a function. Uncompounded space is an
illustration of a generally characterized phenomenon.
སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག(373) གཅིག་དང་ཐ་དད(374)། འགལ་བ་དང་འབྲེལ་བ་(375)ལ་སོགས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆོས་(376)རྣམས་སྤྱི་མཚན་ཡིན་མོད་ཀྱང༌།
དེ་དག་ཡིན་ན་སྤྱི་མཚན་ཡིན་མི་དགོས་པའི་ཁྱད་པར་འབྱེད་དགོས་སོ། །
Imputed phenomena, such as generality and instance, one and different,
mutually exclusive and related, and so forth, are generally characterized
phenomena; however, something that is any of these is not necessarily a
generally characterized phenomenon. This distinction should be made.
གསུམ་པ་ནི། དགག་བྱ་དངོས་སུ་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དགག་པ(377)འི་མཚན་ཉིད། དེ་དང་གཞན་སེལ་(378)དོན་གཅིག
Negative and positive phenomena
The definition of a negative phenomenon is: an object that is realized
through the explicit elimination of an object of negation. Negative object and
exclusion-of-the-other are mutually inclusive.
དབྱེ་ན། མེད་དགག་དང༌། མ་ཡིན་དགག་(379)གཉིས།
There are two types
of negative phenomena, non-affirming negatives and affirming negatives
རང་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་བློས་རང་གི་དགག་བྱ་དེ་བཅད་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མེད་དགག་གི་མཚན་ཉིད།
དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་ཆང་མི་བཏུང་བ་ལྟ་བུའོ། །
The definition of a non-affirming
negative is: an object realized by an awareness that explicitly realizes (that
negative object) within the context of only eliminating its negated element. An
example is Brahmins not drinking beer.
རང་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་བློས་རང་གི་དགག་བྱ་བཀག་པའི་ཤུལ་དུ་ཆོས་གཞན་མ་ཡིན་དགག་དང་སྒྲུབ་པ་གང་རུང་འཕེན་པ་དེ་མ་ཡིན་དགག་གི་མཚན་ཉིད།
དཔེར་ན་ལྷས་སྦྱིན་ཚོན་པོ་ཉིན་པར་ཟས་མི་ཟ་བ་ལྟ་བུའོ། །
The definition of an affirming negative is: (a negative that) implies some
other phenomenon, whether a positive phenomenon or another affirming negative
(or both), in place of the negation of its own negated element by the awareness
that explicitly realizes it. An example is the fat Devadatta’s not eating food
during the daytime.
རང་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་བློས་རང་གི་དགག་བྱ་དངོས་སུ་བཅད་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད།
དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུའོ།།
The definition of a positive phenomenon is: a phenomenon that is not
realized through the explicit elimination of its own negated element by the
awareness explicitly realizing it. An example is a pot.
བཞི་པ་ནི། མངོན་སུམ་ཚད་མས་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མངོན་གྱུར་(380)གྱི་མཚན་ཉིད། དེ་དང་དངོས་པོ་དོན་གཅིག
Manifest and hidden phenomena
The definition of a manifest phenomenon is: an object that is explicitly
realized by a direct prime cognition. Manifest phenomenon and (functioning)
thing are mutually inclusive.
རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལྐོག་གྱུར་(381)གྱི་མཚན་ཉིད། དེ་དང་ཤེས་བྱ་དོན་གཅིག
The definition of a hidden phenomenon is: an object that is explicitly
realized by an inferential prime cognition. Hidden phenomenon and object of
knowledge are mutually inclusive.
ལྔ་པ་ནི། དངོས་པོ་གཞན་ཞིག་རང་གྲུབ་དུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཞིག་པའི་ཆ་དེ་འདས་པའི་མཚན་ཉིད།
The three times
The definition of a pastness (of an object) is: that state of
destructedness (which exists) in the next period after the time of an object –
the object being a (functioning) thing that is other (than its own pastness)
དངོས་པོ་གཞན་ཞིག་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་རྐྱེན་མ་ཚང་བའི་དབང་གིས་ཡུལ་དུས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་སྐྱེས་པའི་ཆ་དེ་མ་འོངས་པའི་མཚན་ཉིད།
The definition of the futureness of an object is: that state of
non-production of a (functioning) thing – which is other (than its future) – in
some time and place, due to the non-completion of subsidiary causes, although
the main cause for its production is present.
སྐྱེས་ལ་མ་འགག་པ་ད་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད།
The definition of a present object is: that which has been produced and
has not ceased.
འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་རྟག་པ་ཡིན་(382)ལ། ད་ལྟ་བ་དང་དངོས་པོ་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ།
།
A pastness and a futureness are both permanent (because they are mere
absences and do not undergo momentary change). Present object and (functioning)
thing are mutually inclusive.
དངོས་པོ་དེའི་འདས་པ། དངོས་པོ་དེའི་ཕྱི་ལོགས་སུ་བྱུང་ཞིང༌།
དངོས་པོ་དེའི་མ་འོངས་པ། དངོས་པོ་དེའི་སྔ་ལོགས་སུ་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ།
།
Moreover, these features should be known; the pastness of a thing occurs
after that thing; the futureness of a thing occurs prior to that thing.
དྲུག་པ་ནི། སོ་སོ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ་གཅིག་གི་མཚན་ཉིད།
དཔེར་ན། བུམ་པ་ལྟ་བུའོ།།སོ་སོ་བའི་ཆོས་ཐ་དད་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དཔེར་ན། ཀ་བུམ་གཉིས་ལྟ་བུའོ།
།
The single and the different
The definition of the single is: a phenomenon that is not diverse. An
example is a pot. The definition of the different is: those phenomena that are
diverse. An example is pillar and pot.
ངོ་བོ་ཐ་དད་(383)ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་(384)ཀྱིས་ཁྱབ་ཀྱང༌། ལྡོག་པ་དང་ཐ་དད་ལ་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་སྟེ།
བྱས་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ཡང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
Phenomena that are different entities are necessarily different isolates.
However, different isolates are not necessarily different entities because
product and impermanent thing (which are mutually inclusive) are one entity but
different isolates.
གཞན་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་(385)དང༌། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་(386)ཁས་ལེན་པ་སོགས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་ཡང༌།
Furthermore, they assert directionally partless particles
and temporally partless moments of consciousness in accordance with the
Proponents of the Great Exposition.
ཐམས་ཅད་དུ་འདྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།
བྱེ་སྨྲས་ཡོད་པར་འདོད་ཕྱིན་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་ལ། མདོ་སྡེ་པས་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར།
However, the Proponents of Sutra are not similar to the Proponents of the
Great Exposition in all respects because the Proponents of the Great Exposition
assert that all existents are substantially established (as having their own
autonomous entity that is not dependent on conceptuality) whereas the
Proponents of
Sutra do not accept this.
རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་(387)ཀྱང༌། བྱེ་སྨྲ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བ་གཉིས་ཀས་གཟུགས་མཚན་ཉིད་པར་ཁས་ལེན་ལ།
མདོ་སེམས་རང་རྒྱུད་པ་གསུམ་གྱིས་གཟུགས་མཚན་ཉིད་པར་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།
Also, both the Proponents of the Great Exposition and the
Consequentialists assert that non-revelatory forms are fully qualified forms,
but the Proponents of Sutra, Proponents of Mind Only, and Autonomists do not
accept these as fully qualified forms.
དེར་མ་ཟད་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་རྒྱུ་འབྲས་(388)དུས་མཉམ་པར་འདོད་ལ། མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར།
This is not the only difference between the Proponents of the Great
Exposition and the Proponents of Sutra because the Proponents of the Great
Expositions assert (some) cause and effect as being simultaneous, whereas the
Proponents of Sutra and above to do not assert this.
གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཚུལ་ལ།
གང་ཟག ཤེས་པ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་གསུམ།
Assertions Regarding Object-possessors (Subjects)
This section has three parts: person, consciousnesses, and terms.
Persons
དང་པོ་ནི། ལུང་གི་རྗེས་འབྲངས་ཀྱིས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞི་དང༌།
རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་དོ། །
The Followers of Scripture assert that the continnum of the aggregates is
an illustration of a person (i.e., the continuum of the aggregates is the
person) The followers of Reasoning assert that the mental consciousness is an
illustration of a person.
གཉིས་པ་ལ། ཚད་མ་(389)དང༌། ཚད་མིན་གྱི་བློ་(390)གཉིས། ཚད་མ་(391)ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་(392)གཉིས།
Consciousnesses
Prime cognitions and non-prime awareness are the two types of
consciousness.
There are two types of prime cognitions, direct prime cognitions and
inferential prime cognitions.
མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ལ།
དབང་པོའི་མངོན་སུམ(393)། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ(394)། རང་རིག་མངོན་སུམ(395)། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་(396)གྱི་ཚད་མ་དང་བཞི་ཡོད་དོ།།
Direct prime cognitions are of four types: direct prime cognitions that
are sense direct perceptions, mental direct perceptions, self-cognizing direct
perceptions, and yogic direct perceptions.
དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མར་མི་རུང་སྟེ།
གསལ་རིག་གིས་སྟོང་ཞིང་རང་གི་ཡུལ་གཞལ་མི་ཐུབ་པའི་ཕྱིར།
The physical senses (such as an eye sense) are not suitable to be prime
cognitions because, lacking being luminous and knowing, they are incapable of
comprehending their objects.
ཚད་མིན་གྱི་བློ་ལ། བཅད་ཤེས(397)། ལོག་ཤེས(398)། ཐེ་ཚོམ(399)། ཡིད་དཔྱོད(400)། སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་བློ་(401)དང་ལྔའོ།
། There are five types of
non-prime awarenesses: subsequent cognition, wrong consciousness, doubt,
correct assumption, and awareness to which an object appears without being
noticed.
དེ་དག་ལས་མངོན་སུམ་དང༌།
སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་བློ་གཉིས་རྟོག་འབྲལ་མ་འཁྲུལ་པས་ཁྱབ་ཅིང༌། རྗེས་དཔག་ཡིད་དཔྱོད། ཐེ་ཚོམ་གསུམ་ནི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།
།
Among these two – direct perceptions and awarenesses to which an object
appears but is not noticed – are necessarily devoid of conceptuality and are
unmistaken, and three – inferential, correctly assuming, and doubting
awarenesss – are only conceptual consciousnesses (because they never perceive
their objects directly).
ཤེས་པས་ཡུལ་འཇལ་བའི་ཚེ་རྣམ་བཅས་(402)སུ་རྟོགས་ཤིང༌།
སེམས་སེམས་བྱུང་རྫས་གཅིག་(403)ཏུ་འདོད་དོ། །
When a consciousness comprehends an object, it realizes it within the
context of having been generated in the image of its object. Also, minds and
mental factors are asserted to be one substantial entity.
གསུམ་པ་ནི། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གོ་བར་བྱེད་པའི་མཉན་བྱ་དེ།
རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲའི་མཚན་ཉིད།
Terms
The definition of a term is: an object of hearing that causes the meaning
that is its own object of expression to be understood.
དེ་ལ་བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན།
རིགས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲ་(404)དང༌།
ཚོགས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲ་(405)གཉིས།
If terms are divided from the view-point of their objects of expressions,
there are two types, tems that express types and terms that express
collections.
དང་པོ་ནི། གཟུགས་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་དང༌།
གཉིས་པ་ནི། བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུའོ།།
An example of the first is the term
form; an example of the second is the term pot.
ཡང་དེ་ལ་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན།
ཆོས་བརྗོད་ཀྱི་སྒྲ་(406)དང༌།
ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་(407)གཉིས་ལྟ་བུའོ།།
Again, if terms are divided from the viewpoint of their manner of
expression, there are two types: terms that express qualities and terms that
express qualificands.
དང་པོ་ནི། སྒྲའི་མི་རྟག་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ།
གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུའོ། །
An example of the first type is the term impermanence of sound, an example
of the second type is the term impermanent sound.
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་འདོད་ཚུལ་ལ་གསུམ་ལས།
Assertions on the paths
This section has three parts: objects of observation of the paths, objects
abandoned by the paths, and nature of the paths.
ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ནི། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ།
Objects of Observation of the Paths
The sixteen aspects of the four truths, impermanence and so forth, are the
objects of observation of the paths.
བདག་མེད་ཕྲ་མོ་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཅིང༌།
The Proponents of Sutra assert that the subtle selflessness and the subtle
selflessness of persons are mutually inclusive.
གང་ཟག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་དང༌།
གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོར་འདོད་དོ། །
A person’s emptiness of being a self that is permanent
(non-disintegrating), unitary (partless), and independent (not depending on the
metnal and physical aggregates) is asserted tobe the coarse selflessness of
persons. A person’s emptiness of being substantially existent in the sense of
being self-sufficient (i.e., able to exist by itself) is asserted to be the
subtle selflessness of persons.
ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང༌།
ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཞིག་མ་གཏོགས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང༌།
ཤེས་སྒྲིབ་སོགས་ཁས་མི་ལེན་པ་བྱེ་སྨྲ་དང་འདྲའོ། །
Objects Abandoned by the Paths
Like the Proponents of the Great Exposition, the Proponents of Sutra (when
referring to the objects abandoned by the path) use the vocabulary of the
conception of a self of persons, afflictive ignorance (which obstructs
liberation from cyclic existence), and non-afflictive ignorance (which
obstructs the all-knowingness of a Buddha). Aside form merely those, the
Proponents of Sutra and the Proponenets of the Great Exposition do not assert a
conception of a self of phenomena, nor do they assert obstructions to
omniscience, etc.
ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་ཅིང༌།
Nature of the Paths
They make a presentation of the five paths of the three vehicles.
ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་མཐོང་ལམ་དུ་འདོད་ལ།
They assert that all sixteen moments of the eight paths of forbearance and
the eight paths of knowledge are the path of seeing.
མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་ཞིག་དགོས་པས།
གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་ཉན་ཐོས་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་(408)དུ་མི་འདོད་དོ། །
Because the appearing object of direct perception must be a specifically
characterized object, the Proponenets of Sutra do not assert that the subtle
selflessness of persons is the object of the mode of apprehension by an
uninterrupted path of a Hearer’s (or anyone’s) path of seeing.
དེས་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་དབེན་པའི་འདུ་བྱེད་དངོས་སུ་གཞལ་བའི་ཤུགས་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།
This is because they assert that the subtle selflessness of person is
realized implicitly by Hearers (and so forth) through explicit comprehension of
compositional phenomena (the mental and physical aggregates) that are devoid of
a self of persons.
གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་འདོད་ཚུལ་ནི།
དགྲ་བཅོམ་པ་སྤངས་རྟོགས་(409)ལས་ཉམས་པ་མི་སྲིད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཕུང་སངས་རྒྱས་སུ་ཁས་ལེན་པ་མ་གཏོགས།
ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་སོགས་བྱེ་སྨྲ་དང་མཚུངས་སོ། །
Assertions on the fruits of the Path
The Proponents of Sutra assert that there is no Foe Destroyer who falls
from abandonment (of all afflictions) or from realization (of the subtle
personal selflessness). They also assert that the form aggregate of a Buddha is
Buddha. Other than this, the Sutra school’s assertions on the ways of
actualizing the fruits of the three vehicles and so forth are similar to those
of the Great Exposition School.
བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡེ་སྣོད་བཀར་ཁས་མི་ལེན་ཡང་ཕྱི་རབས་པ་(410)རྣམས་ཀྱིས་བཀར་ཁས་ལེན་པར་བཤད་དོ།
།
Both the Proponents of the Great Exposition and the Proponenets of Sutra
maintain that the scriptural collections (i.e., discipline, sets of discourses,
and manifest knowledge) of the Great Vehicle are not the word of Buddha.
However, it is said that there are later Proponents of the Great Exposition and
later Proponents of Sutra who do assert them to be the word of Buddha.
སྨྲས་པ།
རིགས་པའི་གཞུང་ལ་ལེགས་པར་སྦྱངས་པའི་མཐུས། །རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་དཔེ་སྟོན་སྡེ་པ་ཡིས།
།
རིགས་པའི་གསང་ཚིག་ཇི་བཞིན་བརྗོད་པ་འདི། །རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དགའ་སྟོན་མཛོད།
།
A festival of delight should be had by those propounding reasoning
In this expression of the secret words of reasoning
Of the Exemplifiers Following Reasoning,
Accurate from having trained well in the texts of reasoning.
3 སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག
The Mind Only School
༈ གསུམ་པ་སེམས་ཙམ་པའི་(411)གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ།
མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། སྒྲ་བཤད། འདོད་ཚུལ་དང་བཞི།
The presentation of the tenets of the Proponents of Mind only is in four
parts: definition, subschools, etymology, and assertions of tenets.
དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་(412)ཞིང་གཞན་དབང་བདེན་གྲུབ་(413)ཏུ་འདོད་པའི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ།
སེམས་ཙམ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །
Definition
The definition of a Proponent of Mind Only is: a person propounding
Buddhist tenets who asserts the true existence of other-powered natures but
does not assert external objects.
གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་དབྱེ་ན། སེམས་ཙམ་པ་རྣམ་བདེན་པ་དང༌།
རྣམ་བརྫུན་པ་གཉིས། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་(414)ཡོད་དེ།
སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དེ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱིས་རྩོད་གཞིའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ།
རྣམ་བདེན་པས་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན། རྣམ་བརྫུན་པས་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར།
Subschools
Proponents of Mind Only are of two types, True Aspectarians and False
Aspectarians. Differences exist between these two grounds because (1) an
appearance of a blue (patch) as blue to an eye consciousness perceiving blue is
the aspect that is the basis of debate between the True and False Aspectarians
and (2) True Aspectarians assert that an appearance of blue as blue to an eye
consciousness apprehending blue exists as it appears whereas False Aspectarians
maintain that an appearance of blue as blue does not exist as it appears to an
eye consciousness apprehending blue.
དེར་ཐལ། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀས་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དང༌།
སྔོན་པོ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བར་འདོད་པར་འདྲ་ཡང༌།
The above presentation is correct because: 1 Both the True and False
Aspectarians are similar in asserting that blue appears as blue to an eye consciousness
apprehending blue. 2 They are also similar in asserting that blue appears as a
gross object to an eye consciousness apprehending blue and that blue (falsely)
appears to be an external object.
རྣམ་བདེན་པས་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ལ་མ་རིག་པ(415)ས་བསླད་པ་ཞུགས་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དང༌།
སྔོན་པོ་རགས་པར་སྣང་བ་ལ་ཡང་མ་རིག་པས་བསླད་པ་མ་ཞུགས་པར་འདོད། རྣམ་བརྫུན་པས་སྔོན་པོ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད།
སྔོན་པོ་རགས་པར་སྣང་བ་ལ་ཡང་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ཞུགས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།
3 However, the True Aspectarians assert that an appearance of blue as an
external object to an eye consciousness apprehending blue is polluted by
ignorance, but that an appearance of blue as blue and an appearance of blue as
a gross object are not polluted by ignorance, whereas the False Aspectarians
assert not only that an appearance of blue as an ternal object is polluted by
ignorance, but also that an appearance of blue as blue and appearance of blue
as a gross object is polluted by ignorance.
དེས་ན་སེམས་ཙམ་པ་གང་ཞིག་དབང་ཤེས་ལ་རགས་པ་སྣང་བ་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ།
སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད།
Therefore, the definition of a True Aspectarian Proponent of Mind Only is:
a Proponent of Mind Only who asserts that an appearance of a gross object to a
sense consciousness exists as it appears.
སེམས་ཙམ་པ་གང་ཞིག དབང་ཤེས་ལ་རགས་པར་སྣང་བ་སྣང་བ་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ།
སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པའི་མཚན་ཉིད།
The definition of a False
Aspectarian Proponent of Mind only is: a Proponent of Mind Only who asserts
that an appearance of a gross object to a sense consciousness does not exist as
it appears.
རྣམ་བདེན་པ་ལ་དབྱེ་(416)ན། གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ།
སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་པ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་དང་གསུམ་ཡོད། འདི་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་མཁས་པ་རྣམས་བཞེད་པ་མི་མཐུན་ཏེ།
གུང་རུ་རྒྱལ་མཚན་བཟང་པོའི་(417)དབུ་མའི་སྟོང་མཐུན་(418)ལས།
There are three types of True Aspectarians: Proponents of an Equal Number
of Subjects and Objects, Half-Eggists, and Non-Pluralists.The assertions of
scholars with regard to the differences between these three do not agree.
Gung-ru Gyel-tsen-sang-bo explains in his Distillation of the Middle Way that:
ཕྱེ་མ་ལེབ་ཀྱི་གཤོག་སྟེང་གི་ཁྲ་བོ་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཁྲ་བོ་འཛིན་པའི་ཚེ།
ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་སྔོ་སེར་སོགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་གཏད་ཅིང༌། ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་ཀྱང་སྔོ་སེར་སོགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་རྣམ་བདེན་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ན་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་དང༌།
1 Proponents of an Equal Number of Subjects and Objects are so called
because they assert that when an eye consciousness apprehending the mottled
colors on the wing of a butterfully apprehends that mottle, from the side of
the object, aspects of each of the difference colors – blue yellow, and so
forth – are cast (to the perceiving consciousness) and also from the subject’s
side, aspects of the each of the difference colors – blue, yellow, and so forth
– are produced in the manner of being true aspects.
དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་ཚེ་ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་སྔོ་སེར་སོགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་གཏད་ཅིང༌།
ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་སྔོ་སེར་སོགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་རྣམ་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ན་སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་པ་དང༌།
2 Half-Eggists are so called because they assert that, when the mottled
colors on the wing of a butterfly are apprehended, from the side of the object,
aspects of each of the different colors – blue, yellow, and so forth – are cast
(to the perceiving consciousness) and from the subject’s side, aspects of the
each of the different colors – blue, yellow, and so forth – are produced in an
aspectedless manner.
དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་ཚེ་ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་སྔོ་སེར་སོགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་མ་གཏད་ཅིང་ཁྲ་ཙམ་གྱི་རྣམ་པ་གཏད།
ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་སྔོ་སེར་སོགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་རྣམ་མེད་དུ་མ་སྐྱེས་པར་ཁྲ་ཙམ་གྱི་རྣམ་པ་རྣམ་མེད་དུ་སྐྱེས་པར་འདོད་པས་ན་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་ཞེས་བཤད།
3 Non-Pluralists are so called because they assert that, when the mottled
colors on the wing of a butterfly are apprehended, from the side of the object,
aspects of each of the different colors – blue, yellow, and so forth – are not
cast (to the perceiving consciousness) but the aspect of only the mottle is
cast, and from the subject’s side, aspects of the each of the different colors
– blue, yellow, and so forth – are not produced in an aspectless manner but the
aspect of only the mottle is produced in an aspectless manner.
དྲུང་ཆེན་ལེགས་པ་བཟང་པོ་(419)དང་པཎ་ཆེན་བསོད་ནམས་གྲགས་པ་(420)སོགས་ཀྱིས་ཁྲ་འཛིན་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་སྔོ་སེར་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཁྲ་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་ན་མིག་ཤེས་རྫས་ཐ་དད་པ་དུ་མ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པས་ན་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་དང༌།
Drung-chen Lek-ba-sang-bo, Pan-chen So-nam-drak-ba and so forth explain
that:
1 Proponents of an Equal Number of Subjects and Objects are so called
because they assert that just as the blue and the yellow, which appear to a
sense consciousness apprehending a mottle, are different substantial entities,
so within the eye consciousness apprehending the mottle there are many eye
consciousnesses that are different substantial entities.
སྔོན་པོ་དང་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་གཉིས་སྤྱིར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཁས་ལེན་པས་ན་སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་བ་དང༌།
2 Half-Eggists are so called because they assert that, although in general
a (patch of) blue and an eye consciousness apprehending the blue are of the
entity of consciousness, they are different substantial entities.
ཁྲ་བོའི་སྟེང་གི་སྔོ་སེར་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཁྲ་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་གི་སྔོ་སེར་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པས་ན་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་ཞེས་བཤད།
3 Non-Pluralists are so called because they assert that just as the blue
and yellow of a mottle are one substantial entity, so the sense consciousnesses
that apprehend the blue and the yellow and are within the eye consciousness
apprehending the mottle are one substantial entity.
གྲུབ་མཐའ་ཆེན་མོ་(421)ལས། ཁྲ་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་བལྟས་པའི་ཚེ།
ཡུལ་གྱི་སྟེང་གི་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་རྣམ་ཤེས་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ན་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་དང༌།
Jam-yang-shay-ba’s Great Exposition of Tenents explains that:
1 Propoenents of an Equal Number of Subjects and Objects are so called
because they assert that when an eye consciousness apprehending the mottle (of
colors on the wing of a butterfly) looks at the mottle, consciousnesses of
similar type equal in number to the number of colors – ble, yellow, and so
forth of the mottle – are produced simultanenously.
སྔོན་པོ་དང་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་གཉིས་གྲུབ་དུས་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་ཕྱི་བ་ཡིན་ཡང༌།
དམིགས་དུས་ལ་ལྟོས་ནས་རྫས་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་པས་ན་སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་པ་དང༌།
2 Half-Eggists are so called because they assert that although the blue
and an eye consciousness apprehending the blue are serial in terms of the time
of their coming into existence, they are one substantial entity in terms of the
time of their observation.
ཁྲ་འཛིན་མིག་ཤེས་གྱིས་རང་ཡུལ་ལ་བལྟས་པའི་ཚེ།
ཡུལ་གྱི་སྟེང་གི་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་རྣམ་ཤེས་རིགས་མཐུན་ཅིག་ཅར་དུ་མི་སྐྱེ་བར་ཁྲ་འཛིན་མིག་ཤེས་གཅིག་པུ་དེ་ཁྲ་བོའི་སྟེང་གི་སྔོ་སེར་སོགས་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པས་ན་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་ཞེས་བཤད་པས་ལུགས་དེ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་གང་བདེ་བ་གཟུང་བར་བྱའོ།
།
3 Non-Pluralists are so called because they assert that it is not the case
when an eye consciousness apprehending a mottle looks at its object,
consciousness of similar type equal in number to the number of colors – blue,
yellow, and so forth of the mottle – are produced simultanenously. Rather, they
assert that the mere eye consciousness apprehending the mottle is the sense
consciousness apprehending the blue, yellow, and so forth of the mottle. Since
(there are these different interpretations), one should hold whatever is most
appealing.
གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་(422)དུ་འདོད་པ་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་འདོད་པ་གཉིས།
Proponents of an Equal Number of Subjects and Objects are of two types:
those who assert eight consciousnesses (the five sense consciousness, a mental
consciousness, an afflicted mind, and a mind-basis-of-all; and those who assert
six consciousnesses (the five sense consciousness and the mental
consciousness).
སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་སྨྲ་བ་དང༌།
རྣམ་ཤེས་གཅིག་པུར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཡོད་པར་བཤད་དོ། །Non-Pluralists are
said to be of two types, proponents of six consciousnesses and proponents of a
single consciousness.
རྣམ་བརྫུན་པ་ལ་དབྱེ་ན། དྲི་བཅས་པ་(423)དང༌། དྲི་མེད་རྣམ་བརྫུན་པ་(424)གཉིས་ཡོད།
It is said that the False Aspectarians are of two types, Tainted False
Aspectarians and Non-Tainted False Aspectarians.
སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་(425)ཀྱི་དྲི་མས་བསླད་པར་(426)འདོད་པས་ན་དྲི་བཅས་པ་དང༌།
སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བསླད་པར་འདོད་པས་ན་དྲི་མེད་པ་ཞེས་ཟེར།
It is said that Tainted False Aspectarians are so called because they
assert that the nature of the mind is polluted by the latencies of ignorance
and that Non-Tainted False Aspectarians are so called because they assert that
the entity of the mind is not in the least polluted by the latencies of
ignorance.
ཡང་ན།
སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་མ་རིག་པ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཡོད་པར་འདོད་པས་ན་དྲི་བཅས་པ་དང༌།
སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་མ་རིག་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་སྣང་ཡང་མེད་པར་འདོད་པས་དྲི་མེད་པ་ཞེས་ཟེར།
Or (according to another interpretation) it is said that the Tainted False
Aspectarians are so called because they assert that although there is no
ignorance at Buddhahood, there are mistaken appearances and that Non-Tainted
False Aspectarians are so called because they assert that because there is no
ignorance at Buddhahood, there are also no mistakens appearances.
ཡང་སེམས་ཙམ་པ་ལ་དབྱེ་ན། ལུང་གི་རྗེས་འབྲངས་(427)དང༌། རིགས་པའི་རྗེས་འབྲངས་(428)གཉིས། དང་པོ་ནི། ས་སྡེའི་ལྔའི་(429)རྗེས་འབྲངས་དང༌། གཉིས་པ་ནི།
ཚད་མ་སྡེ་བདུན་(430)གྱི་རྗེས་འབྲངས་རྣམས་སོ།།
Further, Proponents of Mind Only can be divided into two types: Followers
of Scripture and Followers of Reasoning. The Former are followers of Asanga’s
Five Treatises on the Grounds, and the latter are followers of Dharmakirti’s
Seven Treatises on Prime Cognition.
གསུམ་པ་སྒྲ་བཤད་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན།
ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཙམ་དུ་སྨྲ་བས་ན་སེམས་ཙམ་པའམ་རྣམ་རིག་པ་(431)དང༌།
Etymology
Whey are they called Proponents of Mind Only? They are called Proponents
of Mind Only and Proponents of Cognition because they propound that all
phenomena are of the mere entity of the mind.
རྣལ་འབྱོར་པའི་གཞིའི་སྒོ་ནས་ལམ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཉམས་ལེན་གཏན་ལ་འབེབས་པས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་(432)ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །
Also, because they settle the practice of the deeds of the path from the yogic
point of view, they are also called Yogic Practitioners.
བཞི་པ་འདོད་ཚུལ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས།
Assertions of tenets
This section has three parts: their assertions on the basis, paths, and
fruits.
དང་པོ་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས།
Assertions on the basis
This section has two parts: assertions regarding objects and assertions
regarding object-possessors.
དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་གསུམ་(433)དུ་འདུས་པར་འདོད་དོ། །
Assertions Regarding Objects
The Proponents of Mind Only assert that all objects of knowledge are
included in the three characters.
འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་གཞན་དབང་(434)ཆོས་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་གྲུབ(435)། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ཀུན་བཏགས་(436)སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར།
This is so because they assert that all compounded phenomena are
other-powered characters, that the real natures of all phenomena (emptiness)
are thoroughly established characters, and that all other objects of knowledge
are imputational characters.
དེ་གསུམ་པོ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་(437)དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་(438)འདོད་ཀྱང༌། བདེན་པར་གྲུབ་མ་གྲུབ་(439)ཀྱི་ཁྱབ་པར་ཡོད་དེ། ཀུན་བཏགས་བདེན་མེད་དང༌།
གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར།
They assert that the three natures exist in their own right and exist
inherently. However, there are differences with regarding to whether the
natures truly exist or not, because the Proponents of Mind Only assert that
imputational natures do not truly exist and that both other-powered natures and
thoroughly established natures are truly established.
དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་དེ།
ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དེ་ལ་དབྱེ་ན། རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བཏགས་(440)དང༌། མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་ཀུན་བཏགས་(441)གཉིས།
The definition of an imputational nature is: that which does not
ultimately exist but exist for a conceptual consciousness. When divided,
imputational natures are of two types, enumerated (or existent) imputataional
natures and imputational natures whose character is nihil (i.e., non-existing
imputational natures).
དང་པོ་ནི་ཤེས་བྱ་ལྟ་བུའོ།
།གཉིས་པ་ནི། བདག་གཉིས་(442)ལྟ་བུའོ།།
An example of an existent imputational nature is object of knowledge. Example
of non-existent imputational natures are the two selves.
རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་ཞིང་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་རྟེན་(443)དུ་གྱུར་པ་དེ། གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད།
The definition of an
other-powered nature is: that which arises in dependence upon the power of others,
that is, causes and conditions, and which is a base of a thoroughly
estabilished nature (emptiness).
དེ་ལ་དབྱེ་ན། དག་པའི་གཞན་དབང་(444)དང༌། མ་དག་པའི་གཞན་དབང་(445)གཉིས། དང་པོ་ནི། འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཡེ་ཤེས་(446)དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་(447)ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་(448)ལྟ་བུའོ། །
When divided, there are two types of other-powered natures, pure and
impure. Pure other-powered natures are, for instance, the wisdom of Superior
subsequent to meditative equipoise and the major and minor marks of a Buddha. Impure
other-powered natures are, for instance, the mental and physical aggregates
that are appropriated through contaminated (actions and afflictive emotions).
བདག་གཉིས་གང་རུང་གིས་སྟོང་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་(449)དེ། ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད།
དེ་ལ་དབྱེ་ན། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་(450)དང༌། འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་(451)གཉིས། དང་པོ་ནི། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་(452)ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་(453)ལྟ་བུའོ། །
The definition of a thoroughly
established nature is: a suchness that is an emptiness of either of the two
selves. When divided, there are two types of thoroughly established natures,
non-perverse and immutable. An example of the first is a Superior’s wisdom
during meditative equipoise. An example of the second is the real nature of
phenomena.
ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་དབྱེ་བར་བཀོད་ཀྱང་ཡོངས་གྲུབ་མ་ཡིན་ཏེ།
གང་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་དག་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་མཐར་ཐུག་(454)མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
Although non-perverse thoroughly
established natures are stated as a division of thoroughly established natures,
they (actually) are not thoroughly established natures. This is because they
are not final objects of observation of a path of purification through
observation of which obstructions are extinguished.
ཡང་ཤེས་བྱ་ལ་དབྱེ་ན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་(455)དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་(456)གཉིས།
Again, objects of knowledge can be divided into the two, conventional
truths and ultimate truths.
ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་ཤེས་(457)ཀྱི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་དེ།
ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། བརྫུན་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། ཐ་སྙད་བདེན་པ་རྣམས་དོན་གཅིག
The definition of a conventional truth is: an object found by a prime
cognition that is a correct consciousness distinguishing a conventionality.
Falsity, conventional truth, and nominal truth are mutually inclusive.
དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་ཤེས་(458)ཀྱི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་དེ།
དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། སྟོང་ཉིད(459)། ཆོས་དབྱིངས(460)། ཡོངས་གྲུབ། དོན་དམ་བདེན་པ།
ཡང་དག་མཐའ(461)། དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ།
།
The definition of an ultimate truth is: an object found by a prime
cognition that is a correct knower distinguishing an ultimate. Emptiness,
element of (a Superior’s) qualities, thoroughly established (nature), ultimate
truth, limit of reality, and thusness are asserted to be mutually inclusive.
དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་ཁྱབ་ཀྱང༌།
ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གཞན་དབང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ཀྱང༌།
ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །
Ultimate truths necessarily exist by way of their own character, but
conventional truths do not necessarily exist by way of their own character.
This is because other-powered natures exist by way of their own character, but
imputational natures (which are also conventional truths) do not exist by way
of their own character (although they inherently exist and exist in their own
right).
བརྫུན་པ་ཡིན་ན་བརྫུན་པར་གྲུབ་མི་དགོས་ཏེ།
གཞན་དབང་དེ་བརྫུན་པ་ཡིན་ཀྱང་བརྫུན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།
Falsities do not necessarily falsely exist, for, although other-powered
natures are falsities, they do not falsely exist.
དུས་གསུམ་དང༌། མེད་དགག་གི་འཇོག་ཚུལ་མདོ་སེམས་རང་རྒྱུད་པ་གསུམ་མཐུན་ནོ།
།
Proponents of Sutra, Proponents of Mind Only, and Autonomists all agree in
their presentations of the three times and of non-affirming negatives.
གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔ་པོ་(462)དེ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ།
ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་(463)ཀྱི་སྟེང་དུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཀྱིས་བག་ཆགས་བཞག་པའི་མཐུས་ནང་ཤེས་པའི་རྫས་ཀྱིས་སྟེང་ནས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར།
The five sense objects – forms and so forth – do not exist as external
objects because they are produced within the substantial entity of an internal
consciousness through the power of predisposing latencies established by common
and uncommon actions in the mind-basis-of-all.
རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་ན། གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔ་པོ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ཀྱང་རགས་པར་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན།
རྣམ་བརྫུན་པས་དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྲུབ་དགོས་པས་རགས་པར་མ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །
The True Aspectarins assert that the five sense objects – forms, and so
forth – are not external objects but do exist as gross objects. The False
Aspecatarians maintan that, if such were the case, then forms and so forth
would have to be external objects; therefore, they assert that the five types
of sense objects do not exist as gross objects (alghough they do, of course, accept
part and whole).
གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཚུལ་ནི།
ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་འདོད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་གང་ཟག་ཏུ་ཁས་ལེན་ཞིང༌།
རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གིས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་དོ། །
Assertions Regarding Object-Possessors (subjects)
The Followers of Scripture (mainly the followers of Assanga) assert eight
consciousnesses; therefore, they assert that the mental consciousness and the
mind-basis-of-all is the person. The Followers of Reasoning (mainly the followers
of Dharmakirti) assert that the mental consciousness is the illustration of a
person (i.e., is the person).
དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ནང་གི་བག་ཆགས་ལ་དམིགས་ཤིང་རྣམ་པ་རིས་སུ་མ་ཆད་པ།
ངོ་བོ་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན(464)། གྲོགས་སེམས་བྱུང་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་(465)ཁོ་ན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་བརྟན་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཞིག་ལ་འདོད་དོ།
།
The Followers of Scripture assert that a mind-basis-of-all observe (the
five senses, the five objects, and) the internal latencies. A mind-basis-of-all
has the aspect of not discriminating its objects (it does not notice its
objects and cannot induce another consciousness to notice objects), and its
entity is undefiled and neutral. It is a constant main mind, associated only
with the five omnipresent mental factors.
དེ་ཡང་བསྒྲིབས་མ་བསྒྲིབས་གཉིས་ལས་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་མ་ཡིན།
དགེ་རྩ་ཆད་པའི་(466)རྒྱུད་ལ་ཡང་ཡོད་པས་དགེ་བ་མ་ཡིན།
ཁམས་གོང་(467)ན་ཡོད་པས་མི་དགེ་བའང་མ་ཡིན་ནོ།།
Moreover, from among the two possibilities of being defiled or
non-defiled, it is non-defiled and neutral.
A mind-basis-of-all is not virtuous because it exists in the continuum of
one whose roots of virtue are servered. It is also not non-virtuous because
those of the upper realms (the Form and Formless Realms) have a
mind-basis-of-all; (therefore, it is neutral)
ཉོན་ཡིད་(468)ནི་དམིགས་པ་ཀུན་གཞི་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་ངར་སེམས་པའི་རྣམ་པ་ཅན།
ངོ་བོ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་(469)ཞིག་ལ་འདོད་དོ། །
The object of observation of an afflicted mind is a mind-basis-of-all. Its
aspects is that of considering the mind-basis-of-all to be (a substantially
existenct or self-sufficient) I. Its entity is defiled and neutral.
འཇུག་ཤེས་དྲུག་(470)གི་འཇོག་ཚུལ་སྤྱི་དང་མཐུན་ནོ།
།
Their way of presenting the six operative consciousness agrees with the
general (Buddhist presentation of these six)
ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་དང༌།
མངོན་སུམ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་ཞིང༌།
Both Followers of Scripture and Followers of Reasoning assert that prime
cognitions are of two types, direct and inferential, and they also assert a
presentation of four types of direct prime cognition (sense, self-cognizing,
mental, and yogic prime cognitions).
རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གཉིས་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པས་ཁྱབ།
Self-cognizing direct perceptions and yogic direct percetions are
necessarily non-mistaken consciousnesses (because they are not infected by the
false appearance of subject and object as different entities)
རྣམ་བདེན་པས་ཚུར་མཐོང་(471)གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྔོན་འཛིན་མིག་ཤེས་དེ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པར་འདོད་ལ།
True Aspectarians assert that an eye consciousness in the continuum of the
short-sighted (an ordinary being) that apprehends blue is a non-mistaken
consciousness.
རྣམ་བརྫུན་པ་ལྟར་ན། ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལ་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱབ།
དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །
According to the False Aspectarians, all sense direct perceptions in the
continuum of the short-sighted are necessarily mistaken consciousnesses. Also,
they assert that mental direct perceptions in such a continuum are of two
types, mistaken and non-mistaken.
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ལ་གསུམ་ལས།
Assetions on the paths
This section has three parts: objects of paths, objects abandoned by the
paths, and the nature of the paths.
དང་པོ་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ནི།
བདེན་བཞིའི་ཁྱད་ཆོས་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་དང༌། གང་ཟག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་དང༌།
Objects of Observation of the Paths
The sixteen aspects of the four noble truths are impermanence and so
forth. The coarse selflessness of persons is a person’s emptiness of being permanent,
unitary, and independent.
གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་ཡིན་ལ།
The subtle selflessness of persons is a person’s emptiness of being
substantially existent in the sense of being self-sufficient.There are two
subtle selflessnesses of phenomena:
གཟུགས་དང་གཟུགས་འཛིན་ཚད་མ་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་(472)དང༌།
1 a form and its prime cognition’s emptiness of being separate substantial
entities;
གཟུགས་གཟུགས་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་གཞིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་(473)གཉིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོར་འདོད་དོ།
།
2 a form’s emptiness of being established by way of its own character as
the basis adhered to by the conceptual consciousness apprehending it.
བདག་མེད་ཕྲ་མོ་གཉིས་ཀ་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད་ཅིང༌།
སྟོང་ཉིད་ལ་དེ་གང་རུང་མི་དགོས་ཏེ། འགོག་བདེན་(474)དང་མྱང་འདས་(475)གཉིས་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར།
Both subtle selflessnesses (of persons and of phenomena) are asserted to
be emptinesses. However, an emptinesss is not necessarily either of these, for
both true cessations and nirvanas are asserted to be emptinesses.
འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་འཛིན་ཚད་མ་དང་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་ལ།
འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་འཛིན་ཚད་མ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །
Compounded phenomena are asserted to be the same substantial entity as the
prime cognitions that apprehend them. Uncompounded phenomena are asserted to to
the same entity’s as the prime cognitions that apprehend them.
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས།
Objects Abandoned by the Paths
The objects abandoned by the paths are the afflictive obstructions and the
obstructions to (simtaneous cognition of all) objects of knowledge.
དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཕྲ་རགས་(476)གཉིས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་དང༌།
རྩ་ཉོན་དྲུག(477) ཉེ་ཉོན་ཉི་ཤུ་(478)ལྟ་བུའོ། །
The obstructions to liberation are, for instance, consciousness conceiving
a coarse or subtle self of person, together with their seeds, as well as the
six root afflictive emotions and twenty secondary afflictive emotions.
གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་(479)བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ།
།
The obstructions to omniscience are, for instance, consciousnesses
conceiving a self of phenomena, together with their predisposing latencies.
དེ་ཡང་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱེད་ཀྱང༌།
ཉོན་སྒྲིབ་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་མི་བྱེད།
Bodhisattvas take the obstructions to omniciences as their main object of
abandonment; they do not take the obstructions to liberation as their main
object of abandonment.
ཐེག་དམན་སློབ་པ་(480)རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱེད་ཀྱང༌།
ཤེས་སྒྲིབ་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་མི་བྱེད་དོ། །
Lesser Vehicle Learners (Hearers
and Solitary Realizers on the paths of accumulation, preparation, seeing, and
meditation) take the obstructions to liberation as their main object of
abandonment and do not take the obstructions to omniscience as their main
object of abandonment.
གསུམ་པ་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི།
ཐེག་པ་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལའང་ཚོགས་སྦྱོར་གཉིས། མཐོང་སྒོམ་གཉིས། མི་སློབ་ལམ་དང་ལྔའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་ལ།
ཐེག་ཆེན་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ས་བཅུའི་རྣམ་གཞག་(481)ཀྱང་ཁས་ལེན་ནོ། །
Nature of the Paths
A presentation of the five paths – the paths of accumulation, preparation,
seeing, meditation, and no more learning – is made for each of the three
vehicles. The Proponents of Mind Only also assert a presentation of the ten Bodhisattva
grounds for the Great Vehicle.
གསུམ་པ་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ནི།
ཐེག་དམན་རིགས་ངེས་(482)རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཡོངས་གྲུབ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ།
གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་ཐེག་དམན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་སྒྲིབ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
།
Assertions on the fruits of the paths
Those whose lineage is definite as that of the Lesser Vehicle take as
their main object of meditation the thoroughly established nature in terms of
the selflessness of persons. When familiarity with the thoroughly established
nature is complete, then in dependence on the vajra-like meditative
stabilization of the Lesser Vehicle path of meditation, they abandon all the
obstructions to Liberation and simultaneously actualize the fruit of a Lesser
Vehicle Foe Destroyer.
ཉན་རང་གཉིས་ཀྱིས་བསྒོམ་བྱའི་བདག་མེད་དང༌།
སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་ལ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ཉན་རང་གཉིས་ཀ་ལ་ཞུགས་གནས་བརྒྱད་(483)ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཐད་ཀྱང༌།
There is not even the slightest difference between Hearers and Solitary
Realizers regarding the selflessness that is their object of meditation, or
regarding the afflictive emotions that are their objects of abandonment.
Therefore, the presentation of the eight Approachers and Abiders applies to
both.
རང་རྒྱལ་ནི་འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་(484)དུ་ངེས་པས་དགེ་འདུན་ཉི་ཤུའི་(485)རྣམ་གཞག་བྱར་མེད་དོ། །
However, Solitary Realizers only live in the Desire Realm (and do not
exist in the Form or Formless Realms); therefore, the arrangement of the twenty
members of the spiritual community does not apply to them.
འོན་ཀྱང་ཉན་རང་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།
བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་གོམས་པ་བསྲིངས་མ་བསྲིངས་དང༌། དེའི་དབང་གིས་འབྲས་བུ་ལའང་མཆོག་དམན་ཡོད་པར་འདོད་དོ།
།
Still, it is not case that there no differences at all between Hearers and
Solitary Realizers. It is asserted that Hearers are inferior and Solitary
Realizers are superior from the point of view that a Solitary Realizer extends
the amassing of the collections of merit for one hundred aeons, whereas a
Hearer does not. The fruits that arise for Solitary Realizers and Hearers
through the force of these practices are also respectively superior and
inferior.
ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་རྣམས་ཀྱིས་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཞི་བ་བགྲོད་པ་གཅིག་པུ་པ་(486)ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་པར་མི་འདོད་ཅིང༌།
The Mind Only Followers of Scripture do not assert that a Lesser Vehicle
Foe Destroyer who is solely directed to peace ever enters the path of the Great
Vehicle.
བྱང་ཆུབ་ཡོངས་འགྱུར་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་(487)ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་པར་འདོད་དོ།
།
However, they assert that a Foe Destroyer whose enlightenment becomes
transformed (into that of a Bodhisattva) enters the path of the Great Vehicle.
དེ་ཡང་ལྷག་བཅས་ནས་ཡིན་གྱི།
ལྷག་མེད་ནས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་(488)ཕྱིར།
This entry is from a nirvana with remainder. There is no entry from a
nirvana without remainder because they assert that there three final vehicles.
རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་རྣམས་ཀྱིས་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་པར་འདོད་དེ།
མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་(489)ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར།
The Mind Only
Followers of Reasoning assert that all Lesser Vehicle Foe Destroyers enter into
the Great Vehicle because they assert that there is (only) one final vehicle.
ཐེག་ཆེན་རིགས་ཅན་(490)རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཡོངས་གྲུབ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ།
Those who have the Great Vehicle lineage take as their main object of
meditation the thoroughly established nature in terms of the selflessness of
phenomena.
གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་དང་འབྲེལ་བར་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་ས་བཅུ་ལམ་ལྔ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་དེ་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་(491)གྱིས་སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པར་སྤངས་ཏེ།
འོག་མིན་དུ་རང་དོན་སྤངས་རྟོགས་ཕུན་ཚོགས་(492)ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། གཞན་དོན་འཕྲིན་ལས་ཕུན་ཚོགས་(493)གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
།
They practice meditation on the selflessness of phenomena in conjunction
with (amassing) the collections of merit over three periods of countless aeons
and gradually traverse the five paths and the ten grounds. By means of the
uninterrupted path at the end of thir continuum (as a sentient being who still
has obstructions to be abandoned), they completely abandon the two
obstructions, thereby attaining Buddhahood in a Highest Pure Land. They attain
a Truth Body, the abandonment of obstructions and realization of selflessness
that is the perfection of their own welfare, and attain the two Form Bodies
(Complete Enjoyment Body and Emanation Body), the perfection of activities for
others’ welfare.
ཀུན་བཏུས་(494)ཀྱི་རྗེས་འབྲང་འགའ་ཞིག་ལྟར་ན།
མིའི་རྟེན་ལ་འཚང་རྒྱ་བའང་ཡོད་པར་མངོན་ནོ། །
According to some followers of Asanga’s Compendium of Manifest Knowledge,
it is evident that complete enlightenment also can occur in a human life.
སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ལ་དྲང་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཁས་ལེན་ཏེ།
དགོངས་འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་འཁོར་ལོ་དང་པོ་གཉིས་དྲང་དོན་(495)གྱི་མདོ་དང༌། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་བཞེད་པའི་ཕྱིར།
Regarding the word of Buddha, Proponents of Mind Only accept the
distinction of definitive scriptures and scriptures requiring interpretation.
For they assert that the first two wheels of doctrine as described in the Sutra
Unravelling of the Thought are sutras requiring interpretation and the final
wheel is comprised of definitive sutras.
དྲང་ངེས་ཀྱི་དོན་ཡང་ཡོད་དེ།
དངོས་བསྟན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དུ་མི་རུང་བའི་མདོ་དེ་དྲང་དོན་(496)དང༌། དངོས་བསྟན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དུ་རུང་བའི་མདོ་དེ་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་(497)འཇོག་པའི་ཕྱིར།
They posit a
scripture whose explicit teaching is not suitable to be accepted literally as a
sutra requiring interpretation. They posit a scripture whose explicit teaching
is suitable to be accepted literally as a definitive sutra.
མྱང་འདས་ལ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་(498)གསུམ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་གསུམ་དང༌།
There are three types of nirvanas: with remainder, without remainder, and
non-abiding. There are Three Bodies of a Buddha, Truth Body, Complete Enjoyment
Body, and Emanation Body.
ཆོས་སྐུ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་(499)དང༌། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་(500)གཉིས་དང༌།
A Truth Body is of two types, a Nature Body, and a Wisdom Truth Body.
ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ལ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་(501)དང༌། གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་(502)གཉིས་དང་བཅས་ཁས་ལེན་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱའོ།
།
Also, there are two Nature Bodies, a Nature Body of Natural purity and a
Nature Body of freedom from peripheral defilements. Because they assert these
points, the Proponents of Mind Only are called proponents of Great Vehicle
tenets.
སྨྲས་པ།
རྣམ་འདྲེན་(503)ཐུབ་པའི་གསུང་གི་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། །
རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ། །
རྣམ་མང་མཁས་པའི་གསུང་བཞིན་བཀོད་པས་འདིར། །
རྣམ་དཔྱོད་ལྡན་རྣམས་དགའ་བས་འཇུག་པར་རིགས། །
ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།། །།
Stanza between sections:
It is right for the discriminating to enter
here with joy
To the tenets of those propounding
cognition-only
Who follow the word of the Subduer, the Leader,
Since this was stated in accordance with the
word of many sages.
4 དབུ་མ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག
The Middle Way School (Madhyamika)1:
The Autonomy School
༈ བཞི་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་དབུ་མ་པའི་གྲུབ་མཐའི་(504)རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ། མཚན་ཉིད།
སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་དོན་བཤད་པ་དང་བཞི།
The presentation of the tenets of the
Proponents of Middle Way School, the Proponents of Non-Entityness is in four parts:
definition, etymology, subschools, and descriptions of the individual
subschools.
དང་པོ་ནི། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་(505)ཁས་ལེན་པའི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ།
དབུ་མ་པའི་མཚན་ཉིད།
Definition
The definition of a Proponent of the Middle Way
School is: a person propounding Buddhist tenents who asserts that there are no
truly existent phenomena, not even particles.
གཉིས་པ་སྒྲ་བཤད་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་དབུ་མ་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན།
རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་(506)དང་བྲལ་བའི་དབུས་ཁས་ལེན་པས་ན་དབུ་མ་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་(507)ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།
Etymologies
Why are they called Proponents of the Middle Way School? They are called
Proponents of the Middle Way School because they assert the middle that is free
from the extremes of permanence and annihilation. They are called Proponents of
Non-Entityness because they propound that phenomena have no entityness, that
is, no true existence.
གསུམ་པ་ནི།
དེ་ལ་དབྱེ་ན། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་(508)དང༌། ཐལ་འགྱུར་བ་(509)གཉིས་ཡོད།
There are two types of Proponents of the Middle
Way School: Proponents of the Middle Way Autonomy School and Proponents of the
Middle Way Consequence School.
བཞི་པ་ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་དོན་ལ།
རང་རྒྱུད་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་བཤད་པ་གཉིས།
Subschools
Descriptions of the individual subschools
This section has two parts: descriptions of the
systems of the Autonomists and of the Consequentialist.
The Autonomy School
དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ། གྲུབ་མཐའི་འདོད་ཚུལ་དང་བཞི།
This section has four parts: definition,
etymology, subschools, and assertions of tenets.
དང་པོ་ནི།
རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ། རང་རྒྱུད་པའི་མཚན་ཉིད།
Definition
The definition of an Autonomist is: a Proponent
of Non-Entityness who asserts that phenomena exist by their own character
conventionally (although not ultimately).
གཉིས་པ་ནི།
ཅིའི་ཕྱིར་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཚུལ་གསུམ་(510)རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་(511)ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་དངོས་(512)འགོག་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།
Etymology
Whey are they called Proponents of the Middle
Way Autonomy School? They are called such because they refute truly existent
things through relying on a correct logical sign whose three aspects exist from
their own side.
གསུམ་པ་ནི།
དེ་ལ་དབྱེ་ན། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་(513)དང༌། མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་(514)གཉིས། Subschools
There are two divisions, the Yogic Autonomy
Middle Way School and the Sutra Autonomy Middle Way School.
ཕྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་ཞིང༌། རང་རིག་ཁས་ལེན་པའི་དབུ་མ་པ་དེ།
དང་པོའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་(515)ལྟ་བུ།
The definition of a Proponent of the Yogic
Autonomy Middle Way School is: a Proponent of the Middle Way School who asserts
self-cognizing consciousness and does not assert external objects. An illustration is the master Shantarakshita
(who is considered to be founder of this subschool)
རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་ཞིང༌།
ཕྱི་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་པའི་དབུ་མ་པ་དེ། གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་(516)ལྟ་བུ།
The definition of a Proponent of the Sutra
Autonomy Middle Way School who dos not assert self-cognizing consciousness and
who asserts that external objects exist by way of their own character. An
illustration is the master Bhavaviveka (who is considered to be the founder of
the Autonomy School and of this subschool)
སྒྲ་བཤད་ཀྱང་ཡོད་དེ། གཞིའི་རྣམ་གཞག་སེམས་ཙམ་པ་དང་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དང༌།
མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་པས་ན་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ།
།
There are also etymologies. Proponents of the
Yogic Autonomy Middle Way School are so called because they assert a
presentation of the basis in accordance with the Proponents of Mind Only (i.e.,
Yogic Practitioners). Proponents of the Sutra Autonomy Middle Way School are so
called because, like the Proponents of Sutra, they assert external objects that
are composites of minute particles.
རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ལ་ཡང་རྣམ་བདེན་པ་དང་མཐུན་པའི་དབུ་མ་པ་དང་རྣམ་བརྫུན་པ་མཐུན་པའི་དང་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཡོད།
Moreover, Proponents
of the Yogic Autonomy Middle Way School are of two types, those who accord with
True Aspectarians and those who accord with False Aspectarians.
དང་པོ་ནི། ཞི་བ་འཚོ་དང༌། ཀ་མ་ལ་ཤྲཱི་ལ་(517)དང༌། འཕགས་པ་གྲོལ་སྡེ་(518)ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་(519)དང༌། །ཛེ་ཏཱ་རི་(520)དང༌། ལྭ་བ་པ་(521)ལྟ་བུ་སྟེ། ཛེ་ཏཱ་རི་ནི་རྣམ་བརྫུན་དྲི་བཅས་པ་དང་མཐུན་ལ།
ལྭ་བ་པ་ནི་རྣམ་བརྫུན་དྲི་མེད་པ་དང་མཐུན་པར་བཤད་དོ། །
Instances of the first are Shantarakshita,
Kamalashila, and Aryavimuktisena. Instances of the second are the masters
Haribhadra, Jetari, and Kambalapada. It is explained that Jetari accords with the
Tainted False Aspectarians, and Kambalapada accords with the Non-Tained False
Aspectarians.
Assertions of Tenets
This section has two parts: the system of Yogic
Autonomy Middle Way School and the system of the Sutra Autonomy Middle Way
School.
བཞི་པ་གྲུབ་མཐའི་འདོད་ཚུལ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་དང༌།
མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་བཤད་པ་གཉིས།
དང་པོ་ལ།
གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས། དང་པོ་གཞིའི་རྣམ་གཞག་ལ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ལས།
Tenets of the Yogic Autonomy Middle Way School
This section has three parts: their assertions
on the basis, paths, and fruits.
Assertions on the basis
This section has two parts: assertions
regarding objects and assertions regarding object-possessors.
དང་པོ་ནི།
གཞི་གྲུབ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་(522)ཁྱབ་པར་བཞེད་དེ། ཆོས་གང་ཡིན་ཀྱང་བཏགས་དོན་བཙལ་ན་རྙེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར།
དེས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ། རང་གི་བསྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད།
Assertions Regarding Objects
They maintain that any established base (i.e.,
object) necessarily exists by way of its own character, because they assert
that, regarding any phenomenon, if the imputed object is sought, it is
findable.
Therefore, they assert that inherently
existent, existing by way of its own character, existing by way of its own mode
of subsistence, and existing in its own right are mutually inclusive.
ཤེས་བྱ་ལ་དབྱེ་ན།
དོན་དམ་བདེན་པ་(523)དང༌།
ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་(524)གཉིས་ལས།
རང་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་རང་ཉིད་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ།
དང་པོའི་མཚན་ཉིད།
When objects of knowledge are divided, they are
twofold –ultimate truths and conventional truths. The definition of an ultimate
truth is: an object that is realized in a non-dualistic manner by a direct
prime cognition that directly realizes it.
རང་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ།
གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད། The definition of a conventional truth is: an
object that is realized in a dualistic manner by a direct prime cognition that
directly realizes it.
བུམ་པ་བདེན་སྟོང་(525)ལྟ་བུ་དང་པོའི་མཚན་གཞི་དང༌།
བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཉིས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་ནོ། །
A pot’s emptiness of true existence is an
illustration of an ultimate truth. A pot is an illustration of a conventional
truth.
དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རྒྱས་པར་དབྱེ་ན།
སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་(526)དང༌།
བསྡུ་ན་སྟོང་ཉིད་བཞི་(527)ཡོད།
If an extensive division of ultimate truths is made, there are sixteen
emptinesses. Or, in brief, there are four emptinesses.
ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་དབྱེ་ན།
ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་(528)དང་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་(529)གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཆུ་ལྟ་བུ།
གཉིས་པ་ནི། སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལྟ་བུའོ། །ལུགས་འདིས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་དོ།
།
There are two types of conventional truths,
real conventional truths and unreal conventional truths. An example of the
first is water; an example of the second is a mirage. This system asserts that
any consciousness is necessarily a real conventionality.
གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་ལ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞི་དང༌།
ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་ཁས་མི་ལེན་ཞིང༌། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་འདོད་པ་རང་རྒྱུད་པ་གཉིས་ཀ་མཐུན་ནོ།།
Assertions Regarding
Object-possessors(Subjects)
Both Yogic Autonomists and Sutra Autonomists assert
that (a subtle, neutral) mental consciousness is an illustration of the person.
Also, both subschools do not assert a mind-basis-of-all or an afflicted mind
but assert six consciousnesses.
བློ་ལ་ཚད་མ་དང༌། ཚད་མིན་གྱི་བློ་གཉིས།
ཚད་མ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་གཉིས།
There are two kinds
of awarenesses, prime cognitions and non-prime awareness. There are two types
of prime cognitions, direct prime cognitions and inferential prime cognitions.
མངོན་སུམ་ལ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང༌།
ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ། རང་རིག་མངོན་སུམ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བཞིར་ཡོད་ལ།
(For the Yogic Autonomists) there are four types of direct perception:
sense, mental, self-cognizing, and yogic.
མངོན་སུམ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་ནོ།
།ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྲུབ་པ་ཁས་མི་ལེན་པས་སྔོན་པོ་དང་སྔོན་འཛིན་མངོན་སུམ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ།
།
They assert that all self-cognizing and yogic
direct perceptions are unmistaken consciousnesses.
Since they do not accept external objects, they
maintain that a direct perception apprehending a blue (patch) and the blue
(patch) itself are one substantial entity.
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ལ་གསུམ་ལས།
དང་པོ་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ནི།
Assertions of the
paths
This section has three parts: objects of
observation of the paths, objects abandoned by the paths, and nature of the
paths.
Objects of observation of the Path
གང་ཟག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱིས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་དང༌།
གཟུགས་དང་གཟུགས་འཛིན་ཚད་མ་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་(530)རགས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོར་བཞེད་དོ།
།
The Yogic Autonomists assert that a person’s
emptiness of being permanent, unitary, and independent is a coarse selflessness
of persons. They assert that a person’s emptiness of being substantially
existent in the sense of being self-sufficient is a subtle selflessness of
persons.
The Yogic Autonomists assert that a form’s
emptiness of being an entity other than the prime cognition apprehending the
form is a coarse selflessness of phenomena. They assert that the emptiness of
true existence of all phenomena is the subtle selflessness of phenomena.
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ནི།
གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་འདོད་ཅིང༌།
Objects Abandoned by the Paths
The Yogic Autonomists assert that
consciousnesses conceiving (the coarse and subtle versions of) a self of
persons are the obstructios to liberation. They assert that consciousnesses
conceiving (the coarse and subtle versions of) a self of phenomena are the
obstructions to omniscience.
ཤེས་སྒྲིབ་ལ་ཡང་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ཤེས་སྒྲིབ་རགས་པ་དང༌།
ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྲ་མོ་གཉིས་སུ་འདོད་དོ། །
There are two types of obstructions to
omniscience. They assert that a consciousness conceiving an otherness of
substantial entity of apprehended object and apprehending subject is a coarse
obstruction to omniscience and that a consciousness conceiving the true
existence of phenomena, such as the mental and physical aggregates, is a subtle
obstruction to omniscience.
གསུམ་པ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི།
ལམ་ལྔ་གསུམ་བཅོ་ལྔ་ཁས་ལེན་པར་འདྲ་ལ། ཁྱད་པར་ནི། རང་རྒྱལ་གྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང༌། རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་པ་ཅན་(531)དགོས་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །
Nature of Paths
The Yogic Autonomists assert the five paths of
the three vehicles, making fifteen paths, just as the other systems do. The
difference is in their assertion that an uninterrupted path and a path of
release of a Solitary Realizer must have the aspect of realizing an emptiness
of duality (of subject and object)
གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ལ།
རང་རྒྱལ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་རགས་པ་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཞུགས་གནས་བརྒྱད་(532)ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་བརྩི་ཡང༌།
ཉན་ཐོས་ལ་གང་ཟག་ཡ་བརྒྱད་(533)ཡོད་པར་བཞེད་ལ།
Assertions on the fruits of the paths
Solitary Realizers take as their main object of
abandonment the coarse obstructions to omniscience (the conception that subject
and object are different entities). Therefore, the presentation of the eight
Approachers and Abiders is not applicable to Solitary Realizers. However, the
eight Approachers and Abiders are asserted with respect to Hearers.
ཉན་ཐོས་རིགས་ངེས་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ།
མཐར་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་སྒྲིབ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
།
Those firm in the Hearer lineage take as their
main object of meditative cultivation the view realizing the selflessness of
persons. Finally, in dependence on the vajra-like meditative stabilization of
their path of meditation, they abandon all obstructions to liberation and
simultaneously actualize the fruit of Hearer Foe Destroyer.
རང་རྒྱལ་རིགས་ངེས་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ལྟ་བ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ།
མཐར་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་སྒྲིབ་དང༌། ཤེས་སྒྲིབ་རགས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
།
Those firm in the Solitary Realizer lineage
take as their main object of meditative cultivation the view that apprehending
subject and apprehended object are empty of duality. Finally, in dependence on
the vajra-like meditative stabilization of their path of meditation, they
entirely abandon the obstructions to liberation as well as all the coarse
obstructions to omniscience and simultaneously attain the fruit of Solitary
Realizer Foe Destroyer.
ཐེག་དམན་གྱི་མྱང་འདས་ལ་ལྷག་བཅས་མྱང་འདས་དང༌།
ལྷག་མེད་མྱང་འདས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔ་མའི་ལས་ཉོན་གྱིས་འཕངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱང་འདས་དང༌།
གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་འདོད་དོ། །
Lesser Vehicle nirvanas are of two types, those
with remainder and those without remainder. The first is a nirvana having the
remainder of miserable (mental and physical) aggregates that were wrought by
former (contaminated) actions and afflictive emotions. The second type is
asserted to be a state devoid of miserable mental and physical aggregates.
ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་ན་ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་པས་ཁྱབ་སྟེ།
མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུགས་འདི་ལ་ཉན་རང་གཉིས་སྤང་བྱ་(534)དང༌། རྟོགས་རིགས་མི་འདྲ་བའི་(535)དབང་གིས་འཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་ལའང་མཆོག་དམན་ཡོད་དོ།
།
A Hearer
or Solitary Realizer Foe Destroyer will necessarily enter the Great Vehicle
because they assert only one final vehicle. Therefore, in this system, due to a
difference in the object of abandonment and in the type of realization of
Hearers and Solitary Realizers, there is also a distinction of inferiority and
superiority with respect to the fruits that they attain.
ཐེག་ཆེན་རིགས་ངེས་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ།
ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོའི་(536)གནས་སྐབས་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་(537)ལ་བརྟེན་ནས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་(538)ལས་གདམས་ངག་(539)དངོས་སུ་ཉན་ཅིང༌། དེའི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་(540)ཐོག་མར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྦྱོར་ལམ་དུ་འཕོས་པ་ཡིན་ཞིང༌།
Those firm in the Great Vehicle lineage
generate a mind of altruistice aspiration to highest enlightenment. Then,
during the great level of the path of accumulation (from among the division of
this path into small, middling, and great levels), in dependence on the
meditative stabilization of the stream of doctrine they actually listen to
perceptual instructions from supreme Emanation Bodies. When, in dependence on
their practicing the meaning of these instructions, they first produce the
wisdom arisen from meditation which observes emptiness, they pass on to the
path of preparation.
དྲོད་(541)ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་མཐོང་སྤང་(542)ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཟུང་རྟོག་(543)མངོན་གྱུར་པ་ཉམས་སྨོད་པར་བྱེད་ཅིང༌།
རྩེ་མོ་(544)ཐོབ་པའི་ཚེ་མཐོང་སྤང་རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་(545)མངོན་གྱུར་པ་དང༌།
Then at the time of heat (the first of four levels in the path of
preparation), the manifest conception of thoroughly afflicted objects (as truly
existent objects of use) diminishes. At the time of attaining peak
(the second level) of the path of preparation), the manifest conception of pure
objects (such as true cessations and true paths as truly existent objects of
use) diminishes.
བཟོད་པ་(546)ཐོབ་པའི་ཚེ་མཐོང་སྤང་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་(547)མངོན་གྱུར་པ་དང༌། ཆོས་མཆོག་(548)ཐོབ་པའི་ཚེ་མཐོང་སྤང་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་(549)མངོན་གྱུར་པ་ཉམས་སྨོད་པར་བྱེད་དོ།
།
When forbearance (the third level of the path
of preparation) is attained, the manifest conception (of a truly existent use)
with regard to a subject (i.e, consciousness) that apprehends objects as
substantially existent diminishes. When highest mundane qualities (the fourth
and last level of the path of preparation) are attained, the manifest
conception (of a truly existent user) with regard to a subject (i.e.,
consciousness) that apprehends objects as imputed diminishes. These four
conceptions are abandoned by the path of seeing.
དྲོད་རྩེ་བཟོད་མཆོག་བཞི་ལམ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་(550)དང༌། སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་(551)དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་(552)དང༌། བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེས་འཛིན་(553)ཞེས་ཟེར་རོ། །
The four – heat, peak, forbearance, and highest
mundance qualities – are respectively called the meditative stabilization of
achieving perception (of emptiness), the meditative stabilization of the
increase of the perception (of emptiness), the meditative stabilization which
understands suchness one-sdedely, and the uninterrupted meditative
stabilization.
དེའི་འཇུག་ཐོགས་སུ་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་(554)གྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བཏགས་དང༌།
ཤེས་སྒྲིབ་ཀུན་བཏགས་(555)ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤངས་ནས་རྣམ་གྲོལ་ལམ་(556)དང་འགོག་པའི་བདེན་པ་གཉིས་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
།
Right after that, the acquired obstructions to
liberation and the acquired obstructions to omniscience, together with their
seeds are removed by an uninterrupted path of the path of seeing. A path of
release (of the path of seeing) and a true cessation (of the acquired
obstructions) are then actualized.
སྒོམ་ལམ་སྐོར་དགུས་(557)སྒོམ་སྤང་ཉོན་མོངས་བཅུ་དྲུག་(558)ས་བོན་དང་། སྒོམ་སྤང་ཤེས་སྒྲིབ་བརྒྱ་དང་བརྒྱད་(559)ཀྱི་ས་བོན་རིམ་ཅན་དུ་སྤོང་བར་གསུངས་སོ།
།
It is said that, through the nine steps of the path of meditation, the
seeds of the sixteen afflictive emotions and the seeds of the one hundred and
eight obstructions to omniscience – which are to be abandoned by the path of
meditation – are gradually abandoned.
མཐར་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌།
ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལྷན་སྐྱེས་(560)གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་སྤངས་ནས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ་རིགས་ངེས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ལོ།
།
Finally, in dependence on the uninterrupted
path at the end of the continuum (of existence as a sentient being) the innate
afflictive emotions and the innate obstructions to omniscience are
simultaneously abandoned. In the next moment highest enlightenment is attained.
This is the way the fruit is manifested by those who are firm in the
Bodhisattva lineage.
ཐེག་ཆེན་གྱི་མྱང་འདས་དང་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཅིང༌།
སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བཞིར་(561)གྲངས་ངེས་པར་འདོད་ལ། འཕགས་སེང་གཉིས་(562)ཀྱང་སྐུའི་བསྟན་ཚུལ་ལ་རྩོད་ཀྱི།
གྲངས་ངེས་ལ་མི་རྩོད་དོ། །
They assert that a Great Vehicle nirvana and
non-abiding nirvana are mutually inclusive. They assert that the number of
Bodies of a Buddha is definitely four. Even though Aryavimuktisena and
Haribhadra debated about the teachings regarding the Bodies of a Buddha (in
Maitreya’s Ornament for Clear Realization), they did not debate about the
number being limited (to four).
སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ལ་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་དང༌།
ངེས་དོན་གྱི་མདོའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དངོས་བསྟན་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་མདོ་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་དང༌།
དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་བསྟན་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་མདོ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
With respect to the word of Buddha, a
presentation of definitive sutras and sutras requiring interpretation is made. For,
sutras requiring interpretation are those that teach within taking conventional
truths as the main object of their explicit teaching, and definitive sutras are
those that teach within taking ultimate truths as the main object of their
explicit teaching.
དགོངས་འགྲེལ་(563)ལས་བཤད་པའི་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དྲང་དོན་དང༌།
བར་བ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ལ་དྲང་ངེས་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །
With respect to the wheels of doctrine as
explained in the Sutra Unravelling the Thought, the first wheel requires
interpretation; the last two wheels are both asserted to have two types,
definitive and requiring interpretation.
གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ལ།
གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལུགས་འདིས་ཕྱི་དོན་འདོད་ཅིང་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་གཞིའི་རྣམ་གཞག་ཕལ་ཆེར་སྔ་མ་དང་འདྲའོ།
།
Tenets of the Sutras Autonomy Middle Way School
Assertions on the Basis
Except that this system asserts external
objects and does not assert self-cognizing consciousness, their presentation of
the basis mostly resembles that of the Yogic Autonomy Middle Way School.
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཉན་རང་རིགས་ངེས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པར་བཞེད་ཅིང༌།
Assertions on the paths
With respect to differences regarding the
paths, the Sutra Autonomy Middle Way School asserts that those firm in the lineages
of hearers and of Solitary Realizers do not realize the selflessness of
phenomena.
གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁས་མི་ལེན་ལ།
ཕྱི་རོལ་དོན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་མི་འདོད་དོ། །
Also, they do not assert a wisdom that realizes
that subject and object are empty of being different substantial entities, and
they do not assert that a conceptual consciousness apprehending external
objects is an obstruction to omniscience.
གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ལ།
ཉན་རང་གཉིས་སྤང་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང༌། རྟོགས་བྱའི་བདག་མེད་ལ་ཕྲ་རགས་མེད་པས་རྟོགས་རིགས་མི་འདྲ་བ་མེད་ཅིང༌།
ཞུགས་གནས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་དོ། །
Assertions on the fruits of the paths
The obstructions that Hearers and Solitary
Realizers abandon and the selflessness that they realize do not differ in
coarseness or subtlety; hence, there is no difference in their type of
realization. The Sutra Autonomists make a presentation of the eight Approachers
and Abiders for both Hearers and Solitary Realizers.
ཐེག་ཆེན་རིགས་ངེས་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲིབ་གཉིས་རིམ་ཅན་དུ་སྤོང་བར་(564)བཞེད་དེ།
ས་བརྒྱད་པ་(565)ཐོབ་པའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་སྤངས་པ་རྟོག་གེ་འབར་བ་(566)ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར།
They assert that those firm in the Great Vehicle lineage abandon the two
obstructions serially. For, Bhavaviveka explains in his Blaze of Reasoning
that, at the time of achieving the eighth ground, the obstructions to
liberation are exhaustively abandoned.
འོན་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་བ་ལྟར་ཉོན་སྒྲིབ་མ་ཟད་བར་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་མགོ་མི་རྩོམ་པར་བཞེད་པའང་མིན་ནོ།
།
However, unlike the Consequentialists, they do
not assert that one begins to abandon the obstructions to omniscience only when
the obstructions to liberation have all been removed.
མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་དེ་ཙམ་ཞིག་མ་གཏོགས་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཕལ་ཆེ་བ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་མཐུན་ནོ།
།Except for ony these differences, the Sutra Autonomy Middle
Way School’s presentation of the basis, paths, and fruits mostly accords with
that of the Yogic Autonomy Middle Way School.
སྨྲས་པ།
རང་མཚན་ཡོད་ཀྱང་བདེན་པར་མེད་བཞེད་པའི། །
རང་རྒྱུད་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་དབྱེ་ཀུན། །
རང་བཟོ་སྤངས་ཏེ་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་འདི། །
རང་ཉིད་མཁས་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་ཟུངས་ཤིག་ཀྱེ། །
ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།། །།
Stanza between sections:
O, those whose own wish is to be wise, take up
this exposition
Expressing well, without my own fabrication,
all the distinctions
In tenets of the Proponents of Own-Power who
assert that things,
Though existent by way of their own character,
do not truly exist.
The Middle Way School 2:
The Consequence School
༈ གཉིས་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་(567)ལུགས་བཤད་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད།
འདོད་ཚུལ་དང་གསུམ།
The presentation of the tenets of the Consequentialist s in three parts:
definition, etymology, and assertions of tenets.
དང་པོ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡང་མི་བཞེད་པའི་(568)ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ།
ཐལ་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི། སངས་རྒྱངས་བསྐྱངས(569)། ཟླ་གྲགས(570)། ཞི་བ་ལྷ་(571)ལྟ་བུའོ། །
Definition
The definition of a Consequentialist is: a Proponent of Non-Entityness who
does not assert that phenomena existy by way of their own character even
conventionally. Illustrations are Buddhapalita, Chandrakirti, and Shantideva.
གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན།
ཐལ་འགྱུར་ཙམ་གྱིས་ཕྱི་རྒོལ་(572)གྱི་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་(573)རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་(574)སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ན་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།
Etymology
Why are they called Consequentialists? They are called Consquentialists
(i.e., Those who use consequences) because they assert that an inferring
consciousness that realizes the thesis (that phenomena do not inherently exist
can be) generated in the continuum of other parties just by (presenting that
person with an absurd) consequence (of their own position).
གསུམ་པ་གྲུབ་མཐའི་འདོད་ཚུལ་ལ།
གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས།
Assertions of Tenets
This section has three parts: their assertions on the basis, paths, and
fruits
Assertions on the basis
(this section has two parts: assertions regarding objects and assertions
regarding object-possessors (subjects)
དང་པོ་ནི། གཞི་གྲུབ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་ཏེ།
གཞི་གྲུབ་ཚད་ལ་རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་པ་གང་ཞིག དེའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་ཙམ་སྒྲས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་གཅོད་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར།
Assertions Regarding objects
They assert that whatever is an established base (i.e., whatever exists)
necessarily does not exist by way of its own character. This is because they
assert that all objects are only imputed by conceptuality and that the word
‘only’ in the term ‘only imputed by conceptuality’ eliminates the existence of
objects by way of their own character.
གཞི་གྲུབ་དང༌། ཡུལ་དང༌། ཤེས་བྱ་རྣམས་དོན་གཅིག
དེ་ལ་དབྱེ་ན། མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང༌། བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའོ། །
Established basse, object, and object of knowledge are mutually inclusive.
Objects are divided into the manifest and the hidden, and they are divided into
the two truths.
དང་པོ་ནི། རྟགས་ལ་མ་བརྟེན་པར་མྱོང་སྟོབས་(575)ཀྱིས་རྟོགས་ནུས་པའི་ཆོས་དེ་མངོན་གྱུར་(576)གྱི་མཚན་ཉིད། མངོན་སུམ་དང༌།
མངོན་གྱུར་དང༌། དབང་པོའི་ཡུལ་དང༌། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་བའི་ཆོས་བཞི་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ།
།མཚན་གཞི་ནི། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལྟ་བུའོ། །
The manifest and the hidden
The definition of a manifest object is: a phenomenon that can be known
through the power of experience, without depending on a logical sign. Obvious
object, manifest object, sense object, and non-hidden phenomenon are mutually
inclusive and synonymous. Illustrations are forms, sounds, odors, tastes, and
tangible objects.
རྒྱུ་མཚན་ནམ་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་པའི་ཆོས་དེ།
ལྐོག་གྱུར་(577)གྱི་མཚན་ཉིད། ལྐོག་གྱུར་དང༌།
མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་དང༌། རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱ་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ།
།མཚན་གཞི་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྒྲ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད།
The definition of a hidden object is: a phenomenon that must be known
through depending on a reason or sign. Hidden object, non-obvious phenomenon,
and object of inferential comprehension were mutually inclusive and synonymous.
Illustrations are the impermanence of a sound and a sound’s selflessness of
phenomena.
དེས་ན་ལུགས་འདི་ལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་དང༌། གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་(578)འགལ་བར་བཞེད་དོ། །
Therefore, in this system a manifest object and hidden object are mutually
exclusive (for ordinary beings). Also, the three spheres of objects of
comprehension (the manifest, the slightly hidden, and the very hidden) are
asserted to be mutually exclusive.
གཉིས་པ་ནི། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་རྙེད་དོན་གང་ཞིག
ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་(579)རང་ཉིད་ལ་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་སོང་བ་དེ་རང་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་(580)ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི།
བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། །
The two truths
The definition of something’s being a conventional truth (for, more
literally, a truth for a concealing consciousness) is: an object that is found
by a valid cognition distinguishing a conventionality and with respect to which
a valid cognition distinguishing a conventionality becomes a valid cognition
distinguishing a conventionality. An illustration is a pot.
དེ་ལ་དབྱེ་ན། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་(581)མི་འབྱེད་དེ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་མེད་པའི་ཕྱིར།
ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་ཡང་དག་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡིན་ན་ལོག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར།
Conventinal truths are not divided into real conventionalities and unreal
conventionalites. This is because there are no real conventionalites, for
conventionalities are necessarily not real since conventionalites are necessarily
unreal (in the sense that they appear to be inherently existent but are not
inherently existent).
འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ལ་འཇིག་རྟེན་(582)རང་དགའ་བའི་ཤེས་ངོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་འབྱེད་དེ།
གཟུགས་དེ་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཡང་དག་དང༌། མེ་ལོང་ནང་གི་བྱད་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དེ་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཡང་དག་ཡིན་ན་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གཟུགས་བདེན་གྲུབ་དེ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
However, relative to an ordinary worldly consciousness, conventional
truths are divided into the real and the unreal. For relative to a common
worldy consciousness, a form is real, and relative to a common worldy
consciousness, the reflection of a face in mirror is unreal. (still) whatever
is real relative to a common worldy consciousness is not necessarily existent
because truly existent forms are real relative to a common worldly
consciousness (but are totally non-existent).
མཐར་ཐུག་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་རྙེད་དོན་གང་ཞིག
མཐར་ཐུག་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་(583)རང་ཉིད་ལ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་སོང་བ་དེ་རང་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་(584)ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད།
The definition of something’s being an ultimate truth is: an object found
by a valid cognition distinguishing a final nature (an emptiness) and with
respect to which a valid cognition distinguishing a final nature becomes a
valid cognition distinguishing a final nature.
མཚན་གཞི་ནི། བུམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ལྟ་བུའོ།
།དབྱེ་བ་སྔར་དང་འདྲ།
An illustration is a pot’s absence of inherent existence. The dvisions of
ultimate truths are as given above.
གཞང་ཡང་འདས་མ་འོངས་ཞིག་པ་རྣམས་དངོས་པོར་འདོད་(585)ཅིང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་ཁས་ལེན་(586)ཏེ། གཟུང་འཛིན་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར།
Furthermore, a pastness, a futureness, and a disintegratedness are
asserted to be (functioning) things (capable of producing an effect, rather
than permanent phenomena as the Proponents of Sutra, Proponents of Mind Only,
and Autonomists assert) Also, the Consequentialists assert external objects
because they assert that apprehended object and apprehending subject are different
entities.
Assertions Regarding object-possessors (subjects)
ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཚུལ་ནི། རང་གི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔའམ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ང་ཙམ་དེ་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་ཅིང༌།
གང་ཟག་ལ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱབ།
Persons
The Consequentialists assert that a person is the mere I that is imputed
in dependence upon its bases of imputation, which are either the five mental
and physical aggregates (in the Desire and Form Realms) and or the four aggregates
(in the Formless Realm). Persons are necessarily compositional factors that are
neither form nor consciousness.
བློ་ལ་ཚད་མ་(587)དང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གཉིས་ཡོད།
ཚད་མ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་(588)དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་(589)གཉིས། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ལ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ(590)། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ(591)།
རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་(592)དང་གསུམ་ཡོད།
Awarenesses
Awareneses are of two types, valid and non-valid. Valid cognitions are of
two types, direct and inferential. Direct valid cognitions are of three types,
sense, mental, and yogic direct perceptions.
རང་རིག་མངོན་སུམ་མི་འདོད་(593)ཅིང༌། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་ཤེས་ལ་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱབ(594)།
The Consequentialists do not accept
self-cognizing direct perceptions. All sense consciousnesses in the mental
continuum of a sentient being are necessarily mistaken consciousnesses.
རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གཉིས་ཡོད་དེ།
མཉམ་བཞག་ཟག་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེ་མ་འཁྲུལ་བ་དང༌། ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེ་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
Yogic direct perceptions are of two types, mistaken and unmistaken. A
yogic direct perception that is in uncontaminated meditative equipoise (on
emptiness) is unmistaken, and a yogic direct perception of a shortsighted
person that directly realizes subtle impermanence is a mistaken consciousness
It follows that a yogic direct perception of a shortsighted person is a
mistaken consciousness because it is a consciousness in the mental continuum of
a common being.
བཅད་ཤེས་(595)ཡིན་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ།
སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་རྟོག་པར་གྱུར་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང༌།
གཟུགས་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་རྟོག་མེད་དུ་གྱུར་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
All subsequent cognition are necessarily direct valid cognitions. For, the
second moment of an inferring consciousness that realizes that a sound is
impermanent is a conceptual direct valid cognition and the second moment of a
sense direct perception apprehending a form is a non-conceptual direct valid
cognition.
རྗེས་དཔག་ལ་དབྱེ་ན། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག(596) གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག(597) དཔེ་ཉེར་འཇལ་གྱི་རྗེས་དཔག(598) ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་(599)དང་བཞི་ཡོད།
Inference is of four types: inference by the power of a fact (that serves as a logical sign such as the presence of dependent-arising
which is a sign of an absence of inherent existence); inference by renown (such as coming to know that the
term ‘moon’ is suitable to express that object); inference
thorough example (such as inferring what a cow without a dewlap
is through knowledge of acow with a
dewlap); and inference through correct belief (in which a scripture is realized to be incontrovertible with respect to
what it teaches due to its not being implicitly or explicitly contradicted by
other scriptures, inference, or direct perception).
ཡུལ་དེ་ལ་འཁྲུལ་ཡང་ཡུལ་དེ་རྟོགས་པ་མི་འགལ་ཏེ།
སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་འཁྲུལ་ཡང་དེ་རྟོགས་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར།
Being mistaken with respect to an object and realizing that object are not
mutually exclusive, because the Consequentialists assert that an inferential
cognition realizing that a sound is impermanent is mistaken with respect to
impermanent sound.
གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་སྣང་བ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ།
སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་དེ་རང་གི་སྣང་བ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
Dualistic consciousnesses are necessarily direct valid cognitions with
respect to their own appearing object. This is because even a conceptual
consciousness that (mis)conceives sounds to be permanent is a direct valid
cognition with respect to its appearing object.
ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་སྟེ།
རི་བོང་རྭའི་དོན་སྤྱི་(600)རི་བོང་རྭ་འཛིན་རྟོག་པའི་གཞལ་བྱ་དང༌། སྒྲ་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་(601)སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
All consciousnesses (correct, wrong, conceptual, or nonconceptual) realize
their own objects of comprehension. For, a generic image of the horns of a
rabbit is the object of comprehension of a conceptual consciousness
apprehending the horns of a rabbit, and generic image of permanent sound is the
object of comprehension of a conceptual consciousness apprehending permanent
sound.
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ལ་གསུམ་ལས།
དང་པོ་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ནི།
Assertions on the paths
Objects of Observation of the Path
གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་(602)དང༌། གང་ཟག་བདེན་པས་སྟོང་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོར་འདོད་དོ།
།
A person’s emptiness of substantial existence in the sense of
self-sufficiency is asserted to be a coarse selflessness of persons. Also, a
person’s emptiness of true existence is asseted to be the subtle emptiness of
persons.
བདག་མེད་ཕྲ་མོ་(603)གཉིས་སྟོང་གཞིའི་(604)སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དགག་བྱའི་སྒོ་ནས་མི་འབྱེད་དེ།
The two subtle selflessnesses are differentiated from the point of view of
the bases that are predicated by emptiness; they are not differentiated from
the point of view of the object of negation.
གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་བཀག་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་དང༌།
གཞི་ཕུང་སོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་བཀག་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
This is because true existence is
the object of negation, and a negative of true existence – the object of
negation – in relation to a person as a base of negation is a subtle
selflessness of persons and negative of true existence – the object of negation
– in relation to a mental or physical aggregate or the like as a base of
negation is a subtle selflessness of phenomena.
གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་གཉིས་ལ་ཕྲ་རགས་མེད་ཅིང་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་(605)ཏུ་འདོད་དོ། །
A subtle selflessness of persons and a subtle selflessness of phenomena do
not differ in subtle selflessness of phenomena do not differ in subtlety, and
both are asserted to be the final mode of existence (of person and other
phenomena)
གཉིས་པ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ནི།
བདག་འཛིན་(606)ཕྲ་རགས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་དང༌།
དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་དུག་གསུམ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་འདོད་དེ། བདེན་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་འདོད་པའི་(607)ཕྱིར།
Object Abandoned by the Paths
The coarse and subtle conceptions of self, together with their seeds, and
the three poisons that arise through their influence, together with their
seeds, are asserted to be the obstructions to liberation from cyclic existence.
This is so because the Consequentialists assert that a consciousness conceiving
true existence is an obstruction to liberation.
བདེན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་དང་དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་བའི་ཆ་དང༌།
བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་(608)དྲི་མ་རྣམས་ཤེས་སྒྲིབ་(609)ཏུ་འདོད་དོ། །
The latencies of the conception of true existence, the mistaken
appearances of (inherently existent) duality which arise through their influence,
and the taints of apprehending the two truths as different entities are
asserted to be the obstructions to omniscience.
གསུམ་པ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི།
ཐེག་པ་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལའང་ལམ་ལྔ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་དང༌། ཐེག་ཆེན་ལ་ས་བཅུའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་(610)ལ་བརྟེན་ནས་བྱེད་དོ། །
Nature of the Paths
The Consequentialists present the five paths for each of the tree
vehicles. Also, relying on the Sutra on the Ten Grounds, they present the ten
grounds for the Great Vehicle.
ཐེག་པ་གསུམ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་མི་འདྲ་བ་མེད་དེ།
འཕགས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པ་(611)ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར།
The three vehicles do not have
different types of wisdom because the Consequentialists assert that all
Superiors directly cognize the selflessness of phenomena.
གསུམ་པ་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ནི།
ཐེག་དམན་རིགས་ངེས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་རིགས་པ་མདོར་བསྡུས་ཙམ་གྱིས་བསྒོམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས།
མཐར་ཐེག་དམན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བདེན་འཛིན་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
།
Assertions on the fruts of the paths
Those firm in the Lesser Vehicle lineage cultivate the view of
selflessness merely through brief reasoning. In dependence on this, they
finally remove the conception of true existence, together with its seeds,
through the vajra-like meditative stabilization of the Lesser Vehicle path of
meditation and simultaneously actualize the Lesser Vehicle enlightenment.
དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་(612)ཐོབ་པ་ལ་དེའི་སྔོན་དུ་ལྷག་བཅས་མྱང་འདས་འཐོབ་དགོས་པར་འདོད་ཀྱང༌།
ལུགས་འདི་ལ་ལྷག་བཅས་ཀྱི་སྔོན་དུ་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་འཐོབ་དགོས་པར་འདོད་དོ། །
The Proponents of the Middle Way Autonomy School, and below assert that in
order to attain a nirvana without remainder it is first necessary to attain a
nirvana with remainder. However, in the Consequentialist system it is asserted
that prior to a nirvana with remainder it is necessary attain a nirvana without
remainder.
ཉན་རང་གཉིས་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་ཞིང༌།
ཞུགས་གནས་བརྒྱད་པོ་གང་རུང་ལ་འཕགས་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །
The Consequentialists assert a presentation of the eight Approachers and
Abiders for Hearers and Solitary Realizers, and they assert that all
Approachers and Abiders are Superiors.
The way that the Great Vehicle enlightenment is actualized is this:
Bodhisattvas extensively cultivate the view of selflessness through innumerable
forms of reasoning and thereby remove the obstructions.
ཐེག་ཆེན་གྱི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ནི།
བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བསྒོམ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བར་བྱེད་ལ།
དེ་ཡང་ཉོན་སྒྲིབ་ཟད་པར་མ་སྤངས་པར་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་མགོ་མི་རྩོམ་ལ།
ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་མགོ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་རྩོམ་པ་(613)ཡིན་ཞིང༌། དམན་ལམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་བྱང་སེམས་(614)རྣམས་ཀྱིས་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པ་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཟད་པར་སྤངས་ཏེ།
Morevover, until the obstructions to liberation are exhaustively
abandoned, they do not begin to abandon the obstructions to omniscience. They
begin to abandon on the eighth Bodhisattva ground which is when Bodhisattvas
who did not initially go on a Lesser Vehicle path exhaustively abandon the
obstructions to liberation.
མཐར་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་སྒྲིབ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་སྐུ་བཞིའི་གོ་འཕང་མངོན་དུ་བྱེད་དོ།
། མྱང་འདས་དང་འགོག་བདེན་ལ་དོན་དམ་བདེན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་དོ། །
Finally, through depending on the uninterrupted path at the end of the
continnum (of being a sentient being with obstructions to be abandoned) they
abandon, without residue, all obstructions to omniscience and simultaneously
actualize the state of the Four Buddha Bodies. The Consequentialists assert
that all nirvanas and true cessations are ultimate truths.
དགོངས་འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་དང༌།
ཐ་མ་ལ་དྲང་དོན་(615)གྱི་མདོས་ཁྱབ་སྟེ།
དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་དངོས་སུ་སྟོན་པའི་མདོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་བར་པ་ལ་ངེས་དོན་(615)གྱི་མདོས་ཁྱབ་པར་བཞེད་དོ།
།ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་(616)ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
The first and last of the three wheels of doctrine as described in the
Sutra Unravelling the Thought are scriptures that require interpretation
because they do not contain any passages that explicitly teach (the actual)
emptiness. They assert that middle wheel of doctrine, as described in the Sutra
Unravelling the Thought, is composed of definitive scriptures because the Heart
Sutra is a definitive scripture.
ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི།
བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གཏན་ཚིགས་(617)ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མ་ལུས་པར་ཁེགས་ཀྱང༌།
ཐ་སྙད་དུ་མིང་རྐྱང་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ལ་བཅིང་གྲོལ་(618)དང་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་གཞན་ངོར་སྐྱེལ་མི་དགོས་པར་རང་ལུགས་ལ་བསྙོན་མེད་དུ་འཇོག་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།
།
The main distinguishing feature of the Consequence School is that, based
on the reason that internal and external phenomena are dependently imputed,
they refute that phenomena exist by way of their own character, but within
their own system and without needing to rely on (the ignorance of) others they
know how to establish – without fault – bondage and liberation, cause and
effect, known and knower, and so forth, conventionally, only nominally, that
is, as only imputedly existent.
དེང་སང་འགའ་ཞིག་ལྟ་བ་མཐོན་པོར་རློམ་སྟེ་སྣང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་ཡིན་ཞེས་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་(619)ལྟར་གཏན་མེད་དུ་བཟུང་ནས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཉམས་ལེན་གྱི་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་ཐལ་འགྱུར་བའི་དྲི་མ་ཙམ་ཡང་མི་བྲོའོ།
།
Nowadays, some who are vain about having high views say that phenomena are
only mistaken appearances and take them to be utterly non-existent, like the child
of a baren woman; then they hold that non-attention to anything is the supreme
practice. They do not have even the scent of a Consequentialist in them.
དེས་ན་སྲིད་པའི་ཕུན་ཚོགས་(620)མཐའ་དག་མེ་འབར་བའི་རླབས་ལྟར་མཐོང་ནས་གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་གིས་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་རྩེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ལ་མཆོག་ཏུ་གུས་པར་བྱའོ།།
Therefore, those who seek liberation, having seen all the marvels of
cyclice existence as being like a whirlwind of fire, should abandon all bad
views which are fabricated to look like doctrine and should value supremely the
Middle Way Consequence School’s own system, the highest of all systems of
tenets.
སྨྲས་པ།
གཞུང་ལུགས་གསེར་གྱི་འཛིན་མར་(621)ཡོངས་འཁྱིལ་ཚིག་དོན་གཏིང་མཐའ་དཔོག་པར་དཀའ།
།
བློ་དམན་བྱིས་པའི་སྙིང་ལ་འཇིགས་སྟེར་སྣ་ཚོགས་རིགས་པའི་རླབས་ཕྲེང་གཡོ། །
རྣམ་མང་ལྟ་བའི་ཆུ་ཀླུང་སྟོང་འགྱེད་བློ་གསལ་གཉིས་སྐྱེས་(622)རོལ་བའི་གནས། །
ཕྱི་ནང་གཞུང་ལུགས་ཆུ་གཏེར་ཆེན་པོའི་དེ་ཉིད་མ་ལུས་སུ་ཡིས་དཔོག །
(Concluding stanzas:)
The depth (of the ocean) of terms and meanings, gathered on the golden
earth of the systems of doctrine, is difficult to fathom.
Successive waves of various reasonings move about, causing fear in the
hearts of children of low intellect.
Splitting into a thousand rivers of manifold views, it is a place of sport
for birds of clear intellect.
Who can measure all the particulars of the great treasure of water of
outer and inner systems of doctrine?
འོན་ཀྱང་སྐྱེ་བས་ཐོབ་པའི་གྲུ་རྫིངས་ནི། །སྦྱོར་བྱུང་(623)མཐུན་པའི་རླུང་གིས་ཉེར་བསྐུལ་ཏེ།
།
གྲུབ་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་སུ་སོན་པ་ལས། །ལེགས་བཤད་ནོར་བུའི་ཕྲེང་བ་དེང་འདིར་རྙེད།།
However, the boat obtained through birth,
Impelled by a favorable wind arisen from
endeavor,
Goes to the center of the ocean of tenets
And presently finds here this precious garland
of eloquence.
གང་དག་མཁས་མཆོག་བྱེ་བའི་མདུན་ས་རུ།
།ལེགས་བཤད་གཏམ་གྱི་དགའ་སྟོན་སྤེལ་འདོད་ན། །
རང་གཞན་གྲུབ་མཐའི་སྙིང་པོ་མདོར་བསྡུས་འདི།
།བློ་གསལ་གཞོན་ནུའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟེན་བྱ་ཡིན། །
The youthful groups of those with clear
intellect
Wishing to spread the feast of eloquent song
Before millions of the best of the wise should
make use
Of this condensation of the essence of our own
and others’ tenets.
དེང་དུས་མཁས་རློམ་སྐྱེ་བོ་སྤྱི་བརྟོལ་ཅན(624)། །རྒྱ་ཆེན་གཞུང་ལ་ཡུན་རིང་མ་སྦྱངས་པར།
།
རྙེད་བཀུར་(625)བསྡུ་ཕྱིར་རྩོམ་པའི་ཟློས་གར་གྱིས། །ངལ་བ་ལྷུར་ལེན་གང་དེ་ཨེ་མ་མཚར།
།
O, the wonder of those nowadays vainly
considering themselves to be wise,
Running off from the tope of their heards,
without training
A long time in the great books, assuming for
the sake of wealth and respect
The tiring task of the dance of compostion!
རྣམ་དཔྱོད་མཁའ་ལས་ལེགས་བཤད་འོད་སྟོང་ཅན(626)། །ཤར་བས་ཉེས་བཤད་ཀུན་ད་(627)ཟུམ་བྱེད་ཀྱང༌།
།
རྣམ་དག་གཞུང་ལུགས་འདབ་བརྒྱའི་ཚལ་(628)ཆེན་པོ། །ངོ་མཚར་དོན་གྱི་འཛུམ་དཀར་ཅི་ཡང་རྒོད། །
Thosands of rays of eloquence from the sky of
analysis
Shine forth, closing all the jasmines of faulty
explanations
But cause to smile the white countenance of the
marvelous meanings
Of the great grove with hundreds of petals of
the pure systems.
རྒྱ་བོད་མཁས་པའི་གཞུང་གི་བཅུད་བསྡུས་ནས། །རབ་འབྱམས་(629)གྲུབ་མཐའི་གསལ་བྱེད་བཀོད་འདི་ཡང༌། །
འགྲན་སེམས་ཕྲག་དོག་དབང་གིས་མ་ལགས་ཏེ། །རང་དང་སྐལ་མཉམ་བློ་གྲོས་འཕེལ་ཕྱིར་ཡིན།
།
This book illuminating countless tenets upon
condensing the essence
From the books of Indian and Tibetan scholars.
Was not done through competitiveness or
jealousy but for the sake
Of furthering the intellect of those whose lot
is similar to mine.
ཚུལ་འདི་འབད་པ་ལས་བྱུང་ལེགས་སྤྱད་ནི།
།ཟླ་བའི་འོད་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་མནོན་པ་དེས། །
འགྲོ་ཀུན་ལྟ་ངན་གཅོང་རོང་(630)ལས་བསྒྲལ་ཏེ། །ཡང་དག་ལམ་(631)གྱིས་རྟག་ཏུ་དབུགས་འབྱིན་ཤོག
།
Through this good deed rising from hard work,
Suppressing with its brilliance even the light
of the moon,
May all transmigrating beaings be freed from
the chasm of bad views
And be restfully sustained by the pure path
fovever.
ཅེས་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་མདོར་བསྡུས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དད་བརྩོན་རྣམ་དཔྱོད་དང་ལྡན་པ་གུ་ཤྲི་ངག་དབང་སྐལ་བཟང་དང༌།
དགེ་སློང་ངག་དབང་བཟང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐུལ་ངོར། བཙུན་པ་དཀོན་མཆོག་འཇིགས་མེད་དབང་པོས་ཆུ་སྦྲུལ་ཆུ་སྟོད་ཟླ་བའི་ཡར་ཚེས་ལ་སྦྱར་བའི་ཡི་གེ་པ་ནི་རྟ་མགྲིན་ཚེ་རིང་ངོ༌།། །།མངྒལཾ།
This brief presentation of our and inner tenets called A Precious Garland
was composed by the reverent Gon-chok-jik-may-wang-bo during the waxing of the
sixth month in the water-sanke year (1773). He composed it in the face of
request by the faithful, energetic, and discriminating Gu-shri Ngak-wang-gel-sang
and the monk Ngak-wang-sang-bo. The scribe was Da-drin-tsay-ring.
Sarvamangalam.
No comments:
Post a Comment